Concertverslag London Grammar in AFAS Live Amsterdam

De uitgave van Truth Is a Beautiful Thing eerder dit jaar vormde een no-brainer bij de aankondiging van London Grammar om ook Amsterdam weer aan te doen op hun albumtour. Donderdagavond stond het trio voor een uitverkocht AFAS Live aan de ArenA Boulevard in Amsterdam Zuidoost. Kamer 302 in A O Hotel Amsterdam HogehilwegIk werk tegenwoordig een deel van de week in het ING Acanthus kantoor schuin tegenover de concerthal aan de andere kant van de spoorlijn. Voor het gemak van bagage achterlaten en een streep door de reistijd heb ik deze donderdag een kamer geboekt in het A&O Hotel enkele honderden meters verderop naast het ABN AMRO kantoor aan de Hogehilweg waar ik heel 2016 werkte. Een zeer schappelijke prijs (€60 inclusief ontbijt) voor een ruime tweepersoonskamer.

Voorprogramma: Lo Moon

Lo Moon support act concert Afas Live Amsterdam 1Voor de warme hap probeer ik de biefstukpizza bij New York Pizza op Hoekenrode. Pittig en ruim voldoende voor een hongerige maag na 19u 🙂 Ach, en dan tegen 20u de Boulevard over naar AFAS Live, soepel de controle door en jas in de locker om me tussen het publiek te mengen dat al naar de net begonnen support act Lo Moon luistert. Deze band heeft een ook synth pop, new wave in mid-tempo gemixt met een falset stem en intrigerend drumspel in de aanbieding. De band is nu met London Grammar dagelijks op pas en tourde eerder met The Temper Trap en MUNA.

Een klein halfuur mogen we rustig genieten van liedjes als Loveless, Thorns en This Is It. Zanger Matt Lowell’s stem doet me aan Michael Roe van 77’s denken. Daarna is het tijd om het podium om te bouwen voor London Grammar, inclusief het gebruikelijke minder worden van de beschikbare vierkante centimeters om op te staan, de gelegenheid die ik aan kleinere mensen geef om vóór me te staan, terwijl ik zelf eindig met een 2.10m grote man voor mijn neus. Tja, dan maar met een schuin hoofd (en oordoppen in) verder genieten.

London Grammar: verwachtingen waargemaakt

London Grammar concert Afas Live Amsterdam 1Ik heb me in de aanloop naar het concert voorbereid door op de set lists van andere optredens tijdens de tour te kijken. De met Spotify aangemaakte bijbehorende afspeellijst draaide z’n rondjes thuis en onderweg. Meer dan 70 minuten muziek inclusief toegiften zit er niet in. Bij deze muziek moet je geen spetterende show verwachten, past het beeld van wat introverte musici in opperste concentratie. Immers, London Grammar maakt meer luistermuziek dan dat ze aan entertainment doen. Okay, de verplichte bewondering voor de grootte van de zaal, proberen van ‘goedenavond’ en ‘hoe gaat het’ en de bedankjes voor de aandacht, zijn er.

London Grammar concert Afas Live Amsterdam 5Ik concentreer me afwisselend op zangeres / pianiste Hannah Reid, toetsenist / drummer / percussionist Dominic ‘Dot’ Major en gitarist Dan Rothman. Hannah krijgt van de vrouwen om me heen expliciet complimenten dat ze mooi is. Grappig om te horen. Ze is prima bij stem, zit keurig recht achter de piano bij liedjes als Truth Is A Beautiful Thing, staat soms regelmatig opzij staand te zingen en heeft niet meer woorden voor ons dan strikt noodzakelijk. Voor mij het verst weg staat gitarist Dan Rothman hoewel hij subtiel zijn partijen speelt, geholpen door de nodige effectpedalen en elektronica voor binnen handbereik.

Mijn meeste aandacht (wat verrassend) gaat naar Dominic Major die even soepel zijn drumpartijen live op zijn synth pads inspeelt en als loop laat doorgaan, terwijl hij vlot achter een ‘echte’ kit gaat zitten om meer expressief slagwerk toe te voegen in bijvoorbeeld Non Believer en Big Picture. Op de conga voor Flickers kan hij ook prima overweg, terwijl daar ook nog harmony zang met z’n drieën gevraagd wordt. Voor je het weet heeft hij alweer een pianopartij onderhanden of triggert hij een arpeggiator op een andere synthesizer. Het werkt, hoewel ik me afvraag of een vaste drummer in de band niet meer rust en ruimte zou geven om live uitvoeringen nog meer kracht te geven.

London Grammar concert Afas Live Amsterdam 11Nightcall, een cover van de Franse house act Kavinsky, van het debuutalbum If You Wait (2013), wordt soepel uitgevoerd. Opvallend afwezig zijn bijvoorbeeld Rooting For You en Bones of Ribbon van de laatste plaat. Bij elke band geldt het publiek als communicerend vat. Het applaus tussen de liedjes is bescheiden. En als om 22u het eerste stuk achter de rug is, klinken er geen luid geroep om toegiften. Natuurlijk komt het drietal terug voor nog twee liedjes, Oh Woman Oh Man en Metal & Dust. Daarna zijn ze ook pijlsnel weer vertrokken. Reden ist SilberEn zo sta ik voor 22.25u alweer op de ArenA Boulevard en kan op bijna normale tijd naar bed om te slapen.

Het A&O is naast hotel ook hostel. De Duitse keten trekt het hele jaar door groepen Duitse scholieren (overdag en waarschijnlijk ook ‘s avonds openlijk blowend op de bankjes tussen kantoorpanden en spoorlijn. Waar begin van de avond nog beats te horen waren in de kamers op de 3e, is het nu stil. Dat ik niet aaneengesloten slaap in na een overnachting in Brussel voor werk bij ING aldaar in weer een ander bed dan thuis bij en met Klazien, is dan ook ‘mijn probleem’. Welterusten!

Zie ook: