The Killers – Wonderful Wonderful

The Killers zijn terug met hun eigenzinnige mix van rock en synth pop. Op Wonderful Wonderful vind je ABBA-esque disco in The Man, maar ook referenties naar Redemption Song van Bob Marley in Run for Cover. Have all the Songs Been Written? Zo te horen nog niet. Opvallend wel het gastoptreden van Dire Straits gitarist Mark Knopfler op dit nummer. Bazuingeschal opent het album met het titelnummer. “Motherless child, dost thou believe/That thine afflictions have caused us to grieve?” Even wat andere koek dan de gemiddelde top-40 eendagsvlieg. Brandon Flowers en zijn makkers nodigen je uit te luisteren naar hun nieuwe elftal. Wat betekent het om een (volwassen) man te zijn, is de rode draad op de plaat.

Op de Deluxe editie krijg je trouwens nog 2 bonus tracks, de Jacques Lu Cont en Duke Dumont remixes van The Man. Die zijn net als de remix van Flesh and Bone op de Deluxe editie van Battle Born heel lekker om op te wandelen, maar meer een reclame voor Stuart Price zelf dan voor de (rock)band.

Is het echt alweer 5 jaar geleden sinds Battle Born? Tyson vs Douglas (de legendarische 90’s bokswedstrijd als inspiratie) is new wave als een Simple Minds meet Bruce Springsteen. Zelf heeft het viertal minder schaamtegevoel over het leentjebuur, lijken ze in Life to Come te duiden. De etherisch klinkende ballad Some Kind of Love glijdt achteloos voorbij. De productie van Erol Alkan, Jacknife Lee en Stuart Price is goedbedoeld, maar mist echt een paar power tracks bovenop Run for Cover.

Synth pads openen Out of My Mind, een prima pop song met onmiskenbare Flowers zang. Een predikant introduceert de bluesrock van The Calliing, waarmee The Killers behoorlijk op een U2 stoel gaan zitten. Afsluiter Money on Straight is niet heel krachtig. Ik heb wat gemengde gevoelens bij de plaat. Het geruisloos meermalen kunnen draaien duidt op de valkuil niet heel bijzondere arrangementen te herbergen. Positief gesteld zit er ook weinig irritants op. Ik geef ze een 7.