Blaudzun – Jupiter Part II

Vier maanden na het absorberen van Jupiter Part I heeft Blaudzun ook het 2e deel van zijn drieluik Jupiter klaar en kunnen 9 nieuwe liedjes verkend worden. Opener When We Wrote This is melancholisch, het vlotte Mud roept je op je vijanden te zoenen. Een bold statement, dat sinds Jezus Christus in zijn Bergrede opdroeg zelfs je vijanden lief te hebben maar zelden in de praktijk gebracht wordt. De beloofde Jupiter karakterisering Wuft; licht, luchtig, soms zwoel of frivool  komt in lead single Press On (Monday’s Child) eindelijk tot z’n recht.

Tear Gun is wat mij betreft net als Everything Stops een vette knipoog naar de 80’s rock van Daniel Amos, een track om te onthouden!. Mud doet hetzelfde trouwens naar Radiohead‘s The National Anthem (2000) en To Be Lost in 87 naar Bruce Springsteen. Overigens niet 1987, maar 2087. Blaaswerk en bonkig gitaarspel, dat aan wijlen David Bowie doet denken, kenmerken Outside The Lights Of The City. Sigmond waarschuwt tegen opkomend populisme in Modern Talk (qua arrangement zou ook dit weer van Daniel Amos / Terry Scott Taylor kunnen zijn) en de instrumentale razernij van Manic Talk.

Een ijle reprise van Mud (Airplane Mode) sluit af. Handig om als alternatieve versie voor concerten achter de hand te hebben. Gevarieerd, zeker geen herhaling van zetten of voorzetting van het bombastische van eerdere albums, en toch: nog niet af. Een open einde, dat verder gevuld gaat worden met Jupiter Part III.