Intiem concert Over the Rhine met ballen: Amen!

Als ik het rijtje shows bekijk die het Amerikaanse koppel Over the Rhine de komende dagen afwerkt, zit er niet één zo’n intieme, kneuterige, locatie bij als café De Amer in het Drentse Amen, de eerste avond uit deze Europese tournee. Paradiso Amsterdam, 013 Tilburg, TivoliVredenburg Utrecht en Oosterpoort Groningen zijn toch van een ander kaliber, de Doopsgezinde Kerk in Middelburg is anders, hoewel je bij Amen denkt aan de instemming van een gemeente op wat er gezegd, gepreekt of getuigd wordt. In november 2015 waren Linford Detweiler en zijn vrouw Karen Bergquist ook in het uit 1916 stammende café in een vormalige boerderij. Zelf viste ik toen achter het net voor een kaartje en week uit naar Lage Vuursche. In februari 2016 was ik voor het eerst in dit café, toen voor Martyn Joseph. Nu rijd ik samen met Hans & Diana uit Balkbrug naar midden-Drenthe terug om tegen cash betaling van €17,50 (PINnen kan hier niet) mijn naam op de papieren presentielijst te laten afvinken, een drankmuntje a €2,20 te kopen en plaats te nemen op een van de weinige nog niet bezette stoelen in de uitverkochte zaal. De telefoons moeten het liefst uit om niet te storen op de geluidsinstallatie, hoewel er in het geheel geen mobiel netwerk beschikbaar is in Amen. Smartphone in de zak, ogen en oren open.

Concert Over the Rhine Amen 2Born van Drunkard’s Prayer is de opener. “…Put your elbows on the table. I’ll listen long as I am able. There’s nowhere I’d rather be. Secret fears, the supernatural. Thank God for this new laughter. Thank God the joke’s on me.” Meet me at the Edge of the World, de Nowhere Farm van het duo, op een uur rijden van Cincinatti, Ohio is zo’n plaats. De bezoekers uit het westen van Nederland die vanavond de auto hebben gepakt, zullen zo ook over het achter voormalig Kamp Westerbork liggende Amen denken. Wakker worden van de vogels is toch heel wat anders dan sirenes en auto-alarminstallaties in de stad waarvan de wijk Over the Rhine de naamgever van de band is. Dan liever de verwondering over het verloop van het licht in de loop van de dag rond de boerderij, bezongen in Favorite Time of Light.

Donald Trump zien de twee duidelijk niet zitten als president. Diverse keren tijdens het concert bieden ze ons excuses aan, wijzen op de rijke geschiedenis van Europa en stellen dat Amerika qua staatsinrichting, omgang met de eigen burgers en internationale betrekkingen in vergelijking met het volwassen Europa nog een jonge puber is die veel moet leren. Dan liever knipogen met volle instemming van het in deze stal bijeengebrachte publiek: stuur wat singer/songwriters naar het Witte Huis om het land te besturen. If a Song Could Be President van The Trumpet Child.

Via het Twitter account van de band is een huwelijk ontstaan. De daaruit voortgekomen tweeling blijkt geïnspireerd door Trouble. Oppassen dus, als je je laat inschenken! Dat kan in de pauze – diverse bieren van de tap of de Maallust brouwsels uit Veenhuizen, maar natuurlijk staat ook op de deel de pan met gehaktballen, mosterd en een stapel borden klaar voor de liefhebbers van deze bij elk concert geserveerde lekkernij. Zelf houd ik het als Bob bij bitter lemon en koop de nieuwe dubbel CD Live From the Edge of the World. De eigen website van de band vermeldt deze dubbelaar nog niet eens. Voor het Let’s Make Some Records initiatief had ik me enkele weken geleden al wel als supporter aangemeld. De bespreking van LIve… houd je tegoed.

Concert Over the Rhine Amen 1De singer/songwriters dachten ooit dat er wel een eind zou komen aan hun muzikale reis en ze het gewone leven weer zouden oppakken. Detweiler ontdekte dat het singer / songwriter veel dichter bij het ‘gewone leven’ staat en wil voor geen goud terug. Karin houdt in deelnemers aan hun workshops liedjesschrijiven voor opmerkzaam te zijn voor wat er om je heen gebeurt. Maak aantekeningen, schrijf erover. Gedraag je als butterfly catcher en kijk wat voor tijdloze liedjes kunnen ontstaan! “Love me like a memory held too long. Like the need to feel some forgotten song. Kiss me to chills like there’s only me. Like it’s hard to kill the last cottonwood tree.” (Sacred Ground).

Linford op piano of gitaar, Karin op verschillende gitaren, waaronder een model uit 1932, net zo oud als haar moeder, of een geleend exemplaar als percussie instrument gebruikend. I’d Want You, Suitcase, All My Favorite People en Gonna Let My Soul Catch My Body glijden voorbij. Voor een deel van het publiek een eerste kennismaking, anderen volgen de band – net als ik – al de 25+ jaar. Afwisselend vertellen Linford en Karin veel over de achtergronden, zoals ook (net als in 2015) de lange intro op Only God Can Save Us Now het wel en wee in het verzorgingshuis. De in All My Favorite People verweven melodie van het gezang Leaning on the Everlasting Arms verzekert de luisteraar onuitgesproken “What have I to dread, what have I to fear, Leaning on the everlasting arms; I have blessed peace with my Lord so near, Leaning on the everlasting arms.” Wat zou je nog meer wensen?

Als het na de toegift All I Need Is Everything half elf geworden is, staan we voldaan op van het luisterconcert, waar artiesten en luisteraars elkaar op een kleine meter genaderd zijn en voorafgaand aan de beide speelhelften gewoon een zenuwzeikje in het toilet op de deel gedaan wordt. Over the Rhine voelde zich thuis tussen de Drentse boeren. Als iemand had gewild, konden de gronden rond de eigen Nowhere farm wel geruild worden. Het scheelt een schuldgevoel over een president. Over niet al te lange tijd terugkomen naar Nederland vind ik ook best. Dank aan Lucky Dice Music voor het mogelijk maken van deze tour.