Icon for Hire – You Can’t Kill Us

icon-for-hire-you-cant-kill-usAl sinds de zomer van 2016 wandel ik met meer dan een handvol als losse singles op Spotify uitgebrachte tracks van Icon for Hire in de Yet to be reviewed afspeellijst. Andere bands brengen één of twee lead singles uit, maar het duo Ariel Bloomer en Shawn Jump hadden als intussen independent artists niet zo’n haast. Pas half november kwam You Can’t Kill Us uit na een succesvolle Kickstarter crowd funding campagne, waarin ruim $127k voor de opname en distributie werd opgehaald bij fans.

De punk rock is nadrukkelijker een mix van electronica, raps, urban en rauwe rock geworden. Textueel houdt Ariel haar jonge publiek een spiegel voor. Wie zou ik volgens jou moeten zijn? (Supposed to Be), doet het bestrijden van je demonen nog niet pijn genoeg? (Demons), heb je nog leven in je? (Pulse en The Magic). De ballad Happy Hurts heeft oog voor de monsters onder je bed.

Zit ik al als een oorwurm in je hoofd? (Too Loud) leidt naar een volgende ballad, War. Jongelui met neigingen tot automutilatie worden rechtstreeks aangesproken in Under The Knife en aangemoedigd ermee te stoppen. Zelfhaat bracht Ariel ook niet verder. Van achter de piano hoopt ze met dit liedje een aanknopingspunt voor een goed gesprek te hebben, zonder gemakkelijke antwoorden. Wat milder gestemd is het radiovriendelijke met dubstep aangevulde Here We Are.

Get Well II gaat er met een bak electronica tegenaan, meer geprogrammeerd dan het rockende Get Well van Scripted (2011).  Qua tekst heeft Invincible niet veel om het lijf, het arrangement is voor de dansvloer geschreven. Het titelnummer is de afsluiter met opnieuw een poging wanhopige jongelui te bereiken. Een evenwichtig thematisch gekleurd album met een eigen geluid. Om die reden ben ik blij dat Now You Now en Bam Bam Pop (2015) niet op deze plaat zijn meegenomen. Wel even voorluisteren als je referentie de oude albums Scripted (2011) en Icon for Hire (2013) zijn.