Delain – Moonbathers

      1 Comment on Delain – Moonbathers

delain moonbathersHet tienjarig bestaan van de symfonische metal band Delain valt samen met de release van Moonbathers, de opvolger van het dampende The Human Contradiction (2014). Al in de opener Hands of Gold, een up-tempo track met strijkers, grunting van Alissa White – Gluz (Arch Enemy) en soepele zang van Charlotte Wessels, zit het snor. De band onderging wat wisselingen: gitariste Merel Bechtold (MaYaN, Purest of Pain, Karmaflow) en drummer Ruben Israel (voorheen Lesoir) ter vervanging van Sander Zoer zijn nieuw. Charlotte schreef de liedjes op basis van eigen ervaringen, een greep uit mysterieuze, duistere literatuur en films. Zonder dood, hel en verdoemenis te willen verheerlijken, wijzen de teksten op de altijd aanwezige hoop, verbeeld in het maanlicht.

Het kwaad kleeft aan ons, we transformeren als mens zonder veel moeite in monsters, getuigt The Glory and the Scum. Suckerpunch stond ook op de EP Lunar Prelude (februari 2016) en blijft ijzersterk.

Jankende gitaren bij het mid-tempo The Hurricane, dat de ups en downs van het liefdesleven beschrijft. Maar liefst vijfeneenhalve minuut klokt Chrysalis – The Last Breath, een epische rockballad.

Op kleine schaal, in de persoonlijke omgang, kan er ook zomaar een ontembaar monster zitten, is de rode draad van het beukende Fire With Fire. “Just kill them with kindness. ‘Cause you will always be ,much too strong for someone else. You will always be, much too tall for someone else. Don’t you try to apologise , Black Star, that’s what you are. No one stills the fire in your heart. Fire with fire now.” Gehaast, twijfelend of dit het leven is dat je wilt leven, hoe verder in het zware Pendulum.

Hoop is er aan het eind van Danse Macabre, dat de synths snel laat inhalen door de gitaren. Verrassend en gedurfd is Scandal, een Queen cover. Het origineel stond in 1989 op The Miracle. Laat je niet inpakken door de softe intro van Turn the Lights Out. Glamrock vanaf het refrein. Hier had Wessels toch wel meer voluit gemogen. Kandidaat voor de intro bij live shows is de afsluiter The Monarch. Orchestraal, samples van neuriënde mannen, met strijkers en synths in de hoofdrol, met halverwege een versnelling op drums en gitaren. Weet je daarna als fan ook weer waarvoor je bij het concert van Delain bent 😉

De zang van Charlotte is krachtiger geworden. Veelzijdiger en prettiger in het gehoor dan de altijd hoog zittende Sharon den Adel (Within Temptation). Ik kan instemmen met Martijn Westerholt die over ‘zijn’ nieuwe Delain album zegt: “The productional quality, heaviness, contrast between light and heavy parts is very refreshing. The sound is exactly what we were were aiming for. Heavy but transparant,”