Blaudzun – Jupiter (Part I)

      1 Comment on Blaudzun – Jupiter (Part I)

blaudzun-jupiter-pt-1Met het 5e studioalbum Jupiter (Part I) heeft Johannes Sigmond (1974) alias Blaudzun met zijn band 7 oktober de opvolger van Promises of No Man’s Land (2014) afgeleverd. Het achtervoegsel van de albumtitel, de samen slechts 34 minuten tellende 9 nummers riekt naar een vervolg. Ik interpreteer het als wat er tussen het vele touren nu als creativiteit verantwoord uitgebracht kan worden en toegevoegd aan de live te spelen setlist. Johannes heeft een drieluik in gedachten, dat de komende tijd verder uitgewerkt zal worden. Jupiter, de 5e en grootste planeet in het zonnestelsel. “Wuft; licht, luchtig, soms zwoel of frivool. Dit is mijn meest sexy album tot nu toe vermoed ik,” aldus Sigmond in een interview. De albumhoes hint duidelijk op die insteek. De sound is onveranderd en herkenbaar. Staccato piano- of drumspel als drijvende kracht onder Between a Kiss and a Sorry Goodbye, het nog gehaaster klinkende Jupiter en Here’s To Now. Het titelnummer en Between a Kiss and a Sorry Goodbye werden eerder als single uitgebracht.

Toch zijn er veranderingen. Simon Levi (Kim Janssen, The Black Atlantic) speelt nu drums. Violiste en percussioniste Judith van der Klip heeft plaats gemaakt voor Linda van Leeuwen. Trompettist Jan Dekker is ook bariton saxofoon gaan spelen.

Opener Everything Stops grijpt terug naar de rauwe 80’s rock, zoals ik die ken van Daniel Amos en hun voorman Terry Scott Taylor met de piano als aangever en slaggitaar als opzwepend ingrediënt. Zou het toeval zijn DA’s Alarma! Chronicles te associëren met Alarmalarma op Jupiter? De schakelingen tussen mineur en majeur zijn het spel in Out of Mind (Hand It Over), dat wat mij betreft een prima volgende single is. Echo Heartache is uit hetzelfde hout gesneden, een prachtnummer. Here’s To Now bezingt een relatie tussen de kus en het afscheid. Strijkers uit de doos, opvallend voor Blaudzun en op dit album zeker een opvallend arrangement, leiden Don’t Waste The Shadow in. Dromerig en meegesleept ben je dan alweer bij de afsluiter, Rotterdam gekomen. Ik vermoed dat meer luisteraars denken, dat de aanslag op gitaar uit de maat loopt. Gewoon een minuut geduld hebben, komt goed. Ik heb aan voorgaande albums wel eens langer moeten wennen, ben nu eerder voldaan.