Steve Hindalong – The Warbler

thewarbler_coverSteve Hindalong, drummer en tekstschrijver van The Choir, bracht in 1998 een eerste soloalbum Skinny uit. Hoewel The Choir naar een 4e decennium als band opstoomt, vond Hindalong het tijd voor een nieuwe uitlaatklep voor zijn eigen liedjes. Via Kickstarter werden fans benaderd voor voorfinanciering. Het resultaat, The Warbler, kwam 22 juni 2016, als map met 14 MP3 files beschikbaar. De albumtitel is overigens een liedje dat eerder op The Choir’s album Free Flying Soul (1996) stond.

Verwacht geen duplicaat van The Choir muziek, ook al denk je dat wel bij opener Unparalyzed. Gods liefde is de remedie tegen cynisme, ook wat christelijk geloof betreft, zo getuigt Steve. Het gitaarspel op The Warbler is anders dan dat van Derri Daugherty en Marc Byrd bij The Choir, helderder, eenvoudiger, minder sferisch. Steve experimenteert met verschillende stijlen. Van folk rock in Not Thinkin’ Anymore, laid back drumspel in de ballads Oblivious en Love You Bad.

Percussie en een drijvende rockbas in Lucky and Blessed. Na de ballad That’s How It’s Gonna Be  is er Phil Keaggy achtige rock in de liefdesbetuiging For a Lifetime. Jimmy Abegg (gitarist, kunstenaar, solo-artiest) wordt in het zonnetje gezet in O Jimmy A. Weer een lieve glimlach, desnoods een traantje wegpinken in het zachtaardige Shellie’s Song. Mondharmonica als extraatje in het midtempo Cloudburst (gaaf, dat grauwe wolkenluchten ook weer openbreken).

Into the Drink met viool, vriendelijke mid-tempo gitaarpop in Outta My Mind. Steve’s zanglijn gaat op en neer, soms pratend, soms hoog uithalend. Verlangend naar de hemel. Zoals gezegd is de titelsong een remake van de 1996 versie. Niet gek hoor. Wat rauwer. Afsluiter Antithesis Of Blue begint met een ‘valse start’ in de studio, het heeft de sfeer van een demo. Zoiets is een keer aardig, niet om elke keer dat je het verder zeer bevallige album beluisterd.