Twilight Meadow – The Worlds We Discovered

twilight meadow the worlds we discoveredToen Owl City nog klonk als Swimming With Dolphins, een half decennium geleden, en dan weer vooruit schakelen. Welkom bij Twilight Meadow (overigens ook in 2011 gestart) die met The Worlds We Discovered een bijdrage aan het synth pop genre doet. Sterker nog, 19 maart, daags na de release van het album, presenteerde Twilight Meadow een eindversie van het door Owl City nooit afgeronde liedje Ridisculously Happy op Youtube. Afgezien van een Facebook en Soundcloud account is over de achtergrond van de jongeman uit Nashville niet makkelijk wat te vinden. Het blijkt het alter ego van Matthew Parker (1994) die onder eigen naam als DJ met EDM en dubstep actief is, en op platen van Rapture Ruckus, Shinebright, en Capital Kings te horen is. Twilight Meadow is een side project, maar met zo weinig marketing een recept om als eendagsvlieg snel vergeten te worden.

Nee, hier staat geen nieuwe Fireflies tussen, hoewel de zoetige arrangementen pogingen doen in het titelnummer, het wiegeliedje Sleep in Peace (“It’s Twilight in the Meadow again”), totdat in Drifting een dromerig pianospel het over een ambient boeg gooit. Anna Criss zingt in Rise, Sun, Rise, dat zo’n typische worship 70-74bpm inslag heeft. En ja, het aanroepen van de zon om licht en hoop te geven, is ook een eeuwenoude vorm van religie. Homeward Bound bezingt het universele verlangen naar huis. In de ballad Autumn Forever een hart onder de riem met hoop voor treurenden. Dream electronica, net als in Never Ever Ever. Hoge dosis Owl City toetsenpartijen weer in Galaxies Apart (ook de titel al) en Dreamy Eyes met Mulin alias The Sailor’s Lantern (net als Twilight Meadow aangeprezen aan fans van Owl City, Port Blue, Sky Sailing, The Sailmaker en Seawaves). Ja, vocaal is Matthew Parker anders uitgerust dan Adam Young. Na de winterse blues in de ballad Winter Froze The Flower sluit Mystery Mountain dichtbij Matthew’s Canadese voorbeeld af.

Vijf remixes krijg je erbij cadeau. Voor het titelnummer werd een remix contest gehouden. Jacob Stanifere (ook actief voor Capital Kings) neemt Galaxies Apart onderhanden, maar laat het braaf en weinig onderscheidend. Nasturtia (Bayley Milne) (met een vleugje dubstep, ene Raal en onder eigen naam, Matthew Parker, The Worlds We Discovered, eindelijk een vettere uitvoering. Matthew Parker verbouwt Never Ever Ever. Op Youtube staan interessantere mixes, bijvoorbeeld die van JJW.

De muziek is prima voor de achtergrond, stoort nergens, maar blijft onvoldoende bij. Ruimte voor verdere muzikale groei en een eigen plek, zowel muzikaal als qua labelkeuze. Waarom een christelijk muzieklabel, als ook met een bouwlamp geen spoortje ‘christelijk’ te vinden is?