Concertverslag Trinity in Hedon Zwolle

Trinity concert Hedon Zwolle 30Voor het optreden van Trinity in Hedon voor hun releasetour van het eerder deze maand besproken Desert Rain kon ik vrijdagavond samen (!) met onze dochters (15, 12) naar het Zwolse poppodium. De meiden verkennen de Overijsselse hoofdstad als scholieren van twee plaatselijke gymnasia regelmatig, maar Hedon hadden ze nog niet eerder van dichtbij of binnen gezien. Met ideeën over de Heineken Music Hall, Ziggo Dome en Paradiso in Amsterdam vonden ze de grote zaal van Hedon (capaciteit 850 mensen) klein. Het voordeel op 2 meter van het podium te kunnen staan en binnen 5 minuten met drank terug te zijn is ook wat waard 😉 Marianne was by far niet de jongste of de kleinste. Zelf was ik echt niet de oudste. Trinity trekt dus jong en oud(er).

Voorprogramma: Paul Colman

Paul Colman concert Hedon Zwolle 8

Paul Colman: one guitar, one voice

Ik ken Paul Colman uit de tijd van het Paul Colman Trio. Voor Bottomline recenseerde ik enkele CD’s van de band. De in Australië geboren troubadour, tegenwoordig solo met gitaar op stap, opende slim met Down Under van Men at Work. Dat herkenden zelfs Henriëtte en Marianne uit de Top 2000. Zelden zag ik één man zoveel energie geven in het voorprogramma. Het publiek, met 7 mensen die hem eerder zagen optreden, de rest volslagen onbekend met Paul, en vice versa, zong en klapte mee met If I Was Jesus, Turn en Run. In 2015 bracht Colman de 8 song EP Recalculating uit, en speelde Someday. De ene man in het publiek die luid te kennen gaf na een paar liedjes toe te zijn aan Trinity werd alle volgende liedjes in het zonnetje gezet tot en met handkussen en de erkenning dat zo iemand ‘veel genade’ kost van beide kanten.

https://twitter.com/xxHarr/status/723742854330351616

Thuis de albums van Paul Colman maar weer eens beluisteren.

Hoofdprogramma Trinity

Trinity concert Hedon Zwolle 36

Johan Smelt, Bert Bos en Niek Smelt

Het viertal Elbert Smelt (zang, fluiten (waaronder tinwhistle, panfluit en quena), saxofoon), Johan Smelt (gitaar, charango), Niek Smelt (drums, percussie) en Bert Bos (basgitaar, contrabas) was gekleed in de in Afrika handgemaakte kleurrijke jassen waarmee ze ook op de hoes van Desert Rain te zien zijn. Muzikale versterking was er met de Desert Horns, een drietal koperblazers, altijd goed voor extra swing.

En swingen kon je vrijdagavond! Vooral de up-tempo nummers van de nieuwe plaat, zoals Metropolitain, Satellite Television, Carry Your Heart, Gloria, El Sonido De Mi Tierra, We Are Born en It’s All Gonna Change. Ook van Mundo waren bijvoorbeeld Extranjero, Pueblo Mundia, Paraiso, Abrésame en Show me Love opgenomen in de setlist. De mannen hadden er duidelijk zin in. Vergezeld van fans die luidkeels meezingen, de teksten uit hun hoofd geleerd en her en der meiden die 10x beter in latin dansen zijn dan ik 🙂

Liedjes afgewisseld met grapjes, ontboezemingen over huiselijke verplichtingen inclusief poepluiers (laten) verschonen (bij het wiegelied The Way That I Do) en de manier waarop Trinity met Paul Colman in contact kwam op een Zwitsers muziekfestival op een verregend grasveld. Dat de microfoon van Elberts sax regelmatig losschiet en hij een enkele keer voor de muziek uit een couplet wil inzetten, hoort bij de eerste live optredens rond het nieuwe album. Zonder twee toegiften laat het publiek de jongens niet richting merchandise tafel vertrekken. Een bruisend concert en beide dochters een (muzikale) ervaring rijker. Tot 23u staan is niet lekker voor je rug. De muziek vergoedt veel en zaterdags hoor je alleen de positieve verhalen nog. Ze verheugen zich nu al op Trinity’s optreden bij de EO Jongerendag op 4 juni a.s.