A Silent Film – A Silent Film

      1 Comment on A Silent Film – A Silent Film

asilentfilmDankzij Spotify Ontdekken kwam ik A Silent Film op het spoor. Deze Engelse rock band die in 2008 in Oxford werd opgericht door ex-Shouting Myke maatjes. Ondanks het full band geluid, bestaat A Silent Film tegenwoordig alleen nog uit Robert Stevenson (zang, gitaar, toetsen) en Spencer Walker (drums). Radiovriendelijke deuntjes die solide in elkaar gezet zijn. Liefhebbers van Coldplay, The Killers, a-ha of Snow Patrol, en daaronder schaar ik mezelf ook, zullen deze ‘stomme film’ best waarderen. Na The City That Sleeps (2008) en Sand & Snow (2012) werden in de aanloop naar het naamloze volledige album een 4 song EP A New Year (2015) en de lead singles Lightning Strike en Something to Believe In uitgebracht. Van het kwartet liedjes van A New Year (Paralysed, Tomorrow, Strong Enough en Message in the Sand) zijn Paralysed en Strong Enough overgenomen. Het 11 nummers en 43 minuten tellende album werd geproduceerd door PopCult erelid Matthew Wilcox (Foster the People, Bethel Music) en in eigen beheer uitgebracht. Via Bandcamp heb je het album al voor €9,05. Op NoiseTrade kun je speciale collecties downloaden.

Straight rock in mid-tempo als in Something to Believe In (niet te verwarren met de gelijknamige Clannad / Bruce Hornsby hit uit 1987). Vrij interpreteerbare teksten: “Tomorrow is another day, I’m not waiting any longer. You give me something, something to believe in. I can’t shout it any louder.” Echt zo’n The Killers synth rock track is Lightning Strike. Chinese Lanterns wijzen de weg in het donker. Opvallend goede zangpartijen, zowel laag als hoog. De tenor heeft de overhand in I Don’t Need a Reason (misschien ben ik vannacht je minnaar wel).

Paralysed heeft anders dan de vorige nummers een dosis elektronica ingespoten gekregen. Het mid-tempo nummer zit dichter a-ha dan The Killers aan. Evergreen, met bijna 5 minuten het langste nummer, is de rustgevende ballad halverwege. Strijkers als gemoedelijke afwisseling, waarna de op de 80’s wave rock geënte Lake Swimming de draad weer oppakt. Een pakkend arrangement, dat het live inclusief oooh’s met publiek goed zal doen. Lavender Fields neemt gas terug en vindt de strijkers weer in de studio. Als je dan toch ooit, onverhoopt, een dag zonder je geliefde moet, hoop je Strong Enough te zijn. Vertellend gaat de ballad Where the Snowbirds Have Flown verder: “Where the snowbirds flew one by one. To the farthest point from the sun. Over evergreens and fjords like lightning strikes. In the living room…”

Nog één mid-tempo meezinger dan, tenminste als je instemt met “I’m a losing hand. I’m a play too far. I’m a step in the wrong direction. Stand you with your wagon to the stars…” Lekker album.