Geen gerechtigheid beoefenen voor de ogen van de mensen

fransevriendenVrijdagavond was ik zelf in een concertzaal, De Melkweg in Amsterdam om Chvrches live te zien. Na afloop op de weg terug bracht Nu.nl op m’n smartphone de ontwikkelingen in en rond Parijse theaterzalen, stadion en terrassen dichtbij. Zaterdag heb ik gewandeld, geschreven en een verjaardag gevierd. Vele anderen zaten binnen, kleurden tijdelijk hun Facebook profielfoto, kopieerden nieuwsberichten, deelden ongezouten hun overtuiging en vulden mijn Instagram tijdlijn met driekleuren en logo’s . Na de zondagse samenkomst heb ik me ‘s middags geconcentreerd op recensies. In TweetDeck heb ik berichten met #ParisAttacks gefilterd. Het hielp niet veel, zoveel hashtag-loze of anderzins geformuleerde meningen gingen over het scherm. Hieronder een bloemlezing van beschamende, soms eervolle opvattingen.

Over tot de orde van de dag?

Is het na de minuut stilte over tot de orde van de dag? Weer normaal doen, je vorige profielfoto terugzetten en weer lekker relaxed aan het werk in ons ‘vrije Westen’? Was je radicale oproep, steunbetuiging of vredelievende woord een opwelling, of is de wereld dankzij jouw social media gedrag verbeterd?

Bedoelde je dat serieus over Jezus’ Jihad of het nu wel willen wegvagen van terroristen? Is dat gerechtigheid? Is oorlog het passende antwoord op oorlog? Hoever gaat solidariteit?

Ik pakte mijn Bijbel en zocht het exacte vers waarin Jezus vredestichters zalig verklaart (Mattheüs 5:9), toen mijn oog direct viel op het openingsvers in Mattheüs 6:

“Let op dat jullie de gerechtigheid niet beoefenen voor de ogen van de mensen, alleen om door hen gezien te worden. Dan beloont jullie Vader in de hemel je niet.”

Ik ben erg benieuwd naar je reactie op de vragen in dit stuk.