Concertverslag An acoustic evening with Over The Rhine In The Woods

Concert Over The Rhine In the Woods Lage Vuursche 6Het was alweer 8 jaar geleden dat Over The Rhine, ofwel het echtpaar Karin Bergquist en Linford Detweiler, op Nederlandse podia speelde. Sinds mijn studententijd is de band die bij oprichting in 1989 vernoemd werd naar een wijk in Cincinnati één van mijn favorieten. ‘Till We Have Faces kwam in 1991 uit en het legendarische concert op het Flevofestival 15 augustus 1992 voor een verregend publiek (If I’m Drowning is de bijbehorende klassieker dat de EO destijds voor televisie opnam en nu op Youtube te vinden is). De band maakte er zo’n indruk, dat ze in 1993 mochten terugkomen. De jaren met Ric Hordinski (gitaar) en Brian Kelley (drums) en de prangende vragen van twijfelende muziekjournalisten of Over The Rhine nu als ‘christelijke band’ beschouwd moest worden (Detweiler was er altijd heel fel op door zich dat label niet te laten aansmeren). Buiten de kaders van kerkelijk toezicht en allerlei normen & waarden discussies beweegt het als artiest namelijk een stuk vrijer. In 1995, 1997 en 2002 was Over The Rhine opnieuw op Flevo te zien.

Het later getrouwde duo verhuisde naar een boerderij buiten de hoofdstad van Ohio en bracht om de zoveel jaar nieuwe albums uit, zowel reguliere als kerstalbums. De muzikale labels wisselden van art pop, americana naar folk, want hoe noem je de doordachte liedteksten op afwisselend piano en gitaar, waarbij wel degelijk andere musici voor een full band beleving bleven zorgen. Over The Rhine tourde met Bob Dylan en Cowboy Junkies. Het meest recente albums zijn Blood Oranges in the Snow (2014, kerstalbum) en Meet Me at the Edge of the World (2013).

Het optreden in Café De Amer in het Drentse Amen trok me enorm, maar daar belandde ik al direct op de wachtlijst, zo populair was het concert onder de stamgasten voordat de ticketverkoop werd vrijgegeven buiten de ‘eigen vriendenclub’. Ik vond een alternatief In The Woods in Lage Vuursche. Het dorpshuis De Furs aan de Slotlaan was zaterdagavond ook uitverkocht.

Het eerste concert in de Europese tour die Karen en Linford de komende week langs onder meer Eindhoven, Gouda en Amsterdam voert, heeft natuurlijk z’n voordelen om bij te wonen. De grappen zijn nog vers, de stembanden op orde en de zin om het publiek naar de zin te maken nog 100%. Linford’s look – hoed en hippe bril boven grijzend hoofd- en baardhaar – wordt liefkozend ‘likeable villain’ genoemd. Na elk liedje toch minstens een ‘honeymoon joke’ om elkaar te prikkelen als ‘married couple’. Het gros van het publiek ziet Over The Rhine vanavond voor het eerst. Een klein deel behoort tot de trouwe fans. Vlak voor het einde vraagt Linford wie de band al meer dan 5, 10 of 20 jaar volgt. De happy few die hun hand blijft opsteken krijgt van Karen de vraag of ze er in in de regen bij waren (het hierboven genoemde 1992 Flevo concert), dat meteen de aanmoediging If I’m Drowning te spelen krijgt. Daartoe laat het tweetal zich niet verleiden. Ik had m’n Over The Rhine collectie minus de kerstalbums op SD kaart mee in de auto en op shuffle play gezet. Speelt het duo prompt ook een liedje van zowel Trumpet Child als Blood Oranges in the Snow.

De plaatselijke piano – ‘with a broken heaart’, dus goedgekeurd – helpt Linford om de helft van de set op toetsen te begeleiden. En spelen kan hij zeker, met gevoel en precisie. Karens vocalen zijn verbazingwekkend goed na al die jaren. Indruk maken ook de persoonlijke verhalen tussen de liedjes. Over John & June Cash in de aanloop naar Earthbound Love Song, of de mantelzorg voor Karens moeder, zelf jarenlang verpleegster en de apart patiënten in het ziekenhuis om Only God Can Saves Us Now in te zetten. Deze zorgplicht hield Over The Rhine in Amerika en dichtbij familie gedurende de afgelopen jaren. En elke ervaring, blij of verdrietig vindt hoe dan ook een weg naar een liedje.

Zitten op de stoelen in het uitverkochte dorpshuis De Furs was géén pretje voor mijn rug en de opstelling met het podium aan de lange kant van de zaal zal voor de mensen aan de buitenzijde alsnog ‘ver weg’ hebben geleken. Toch is het van begin tot eind genieten van het goede geluid, de tijdloze liedjes, die varieerden van de 90’s albums als Besides en Good Dog, Bad Dog tot en met de recente platen The Long Surrender en Meet Me at the Edge of the World.

Liefhebbers die nog titels misten in hun verzameling, konden bij de merchandise hun aanvullingen halen. Linford beloofde het enthousiaste publiek geen 8 jaar te zullen doen om terug te komen. Dat lijkt me een goed voornemen.

En wil je de setlist nog eens in Spotify beluisteren, kan dat ook.