U2 – Songs of Innocence

      1 Comment on U2 – Songs of Innocence

ongsofinnocenceHet Apple Event op 9 september gaf U2 niet alleen een mooi podium om hun jarenlange band met het ‘creatieve merk’ te bevestigen. 10 jaar geleden was dat How To Dismantle an Atomic Bomb in combinatie met een speciale editie van de iPod. 500 miljoen iTunes gebruikers kregen namelijk het 13e studioalbum Songs of Innocence van de Ierse rockband gratis gepusht in hun muziekspeler bij de lancering van de iPhone 6 en aankondiging van de iWatch. Het elektronische album kwam zo ruim een maand voor de fysieke versie uit, hoe nostalgisch de ‘platenhoes’ er ook uitziet. Na maandenlang schuiven met releasedata (tot in 2015), terugnemen van materiaal en afhouden van publiciteit, was dit een mooi gebaar, zeer waarschijnlijk achter de schermen ook al maandenlang met een bijbehorende vergoeding beklonken. Ergens in het proces, waaraan maar liefst 5 producers: Brian Burton (Danger Mouse), Paul Epworth, OneRepublic zanger Ryan Tedder, Declan Gaffney and Mark Ellis (Flood) bijdroegen, werd dit voorjaar de single Invisible uitgebracht, maar hoor je ‘m niet terug op het album.

De mannen zijn vol nostalgie over hun muzikale ontdekkingsreis als tieners. Veel van de liedjes zijn opgedragen aan de punkrockers van The Ramones, “I woke up when the miracle occurred. Heard a song that made some sense out of the world…” klinkt het in opener The Miracle (Of Joe Ramone). De rauwe mix van muziek, religie, seks, het ontdekken van andere plekken dan Dublin, het volwassen worden, bepaalde de carrière van het latere U2. De vriendschap met Guggi die Bono c.s. introduceerde bij The Ramones wordt gewaardeerd met Cedarwood Road rond het zoeken naar vriendschap en geluk. Samen optrekken is handiger dan het scheiden van wegen is het thema van Breaking Wave, inderdaad wave zoals dat in de jaren ’80 de vroege U2 albums kleurde en het voorbeeld was voor talloze rockbands nà U2.

Anno 2014 grijpt de Ierse band in California (No End In Love), Song for Someone en Iris (Hold Me Close) zelf schaamteloos terug op de wave riffs die je kent uit Where The Streets Have No Name, de 2e helft van Exit, Better Than the Real Thing of Yahweh. Songs of Innocence is een feest van herkenning, geen revolutie zoals de 90’s albums Pop en Zooropa. In Song for Someone wijst de band op het licht en een wereld buiten onze zintuigelijke of verstandelijke waarneming, mogelijk gemaakt door Calvarie (de heuvel waarop Jezus Christus stierf). Bono’s overleden moeder wordt geëerd in Iris (Hold Me Close). In Raised by Wolves denken de heren terug aan hun opvoeding in het noorden van Dublin. Het kwaad wordt vaak nog gerechtvaardigd door rotsvaste overtuigingen. Electronica en funkpop is even terug in het aan The Clash zanger/gitarist Jos Strummer opgedragen This Is Where You Can Reach Me Now. Trage synths patronen begeleiden de ballad Sleep Like a Baby Tonight. In je dromen is alles goed. Het vette basspel en rauw gitaarwerk in Volcano zullen het live goed doen. The Troubles met Lykke Li naast Bono aan de microfoon erkent: “God knows it’s not easy taking on the shape of someone else’s pain” Verwacht op dit album verder geen podium voor politiek, mensenrechten issues of andere grootse thema’s. Het zit ‘m in even belangrijke, persoonlijk doorleefde opvattingen als in Cedarwood Road: “A heart that is broken is a heart that is open.”

Op 13 oktober verschijnt, zoals gezegd het fysieke album met de papieren versie van het 24 pagina’s tellende tekstboekje. Een deluxe dubbel CD bevat als extra’s akoestische versies van de albumtitels en vier andere tracks: Lucifer’s Hands, The Crystal Ballroom, The Troubles (Alternative version) en Sleep Like a Baby Tonight (Alternative Perspective Mix door Tchad Blake). Ook een dubbel LP komt eraan, met als extra een remix of The Crystal Ballroom.