Anberlin – Lowborn

      1 Comment on Anberlin – Lowborn

anberlin lowborn11 jaar na het debuutalbum Blueprints for the Black Market gaat Tooth & Nail band Anberlin ermee stoppen. Nog eenmaal krijgen we als fans van zanger Stephen Christian en zijn maten een volledig album voor de kiezen. Geen herhaling van zetten, we hebben immers de andere albums ook. Voor de opnames werkten de bandleden elk voor hun deel met eigen producers samen. Voor de drums Matt Goldman, bas en gitaar Aaron Marsh en zang Aaron SprinkleLowborn opent met We Are Destroyer. Veel electronica in de aanloop, het is wachten op de explosie bij het refrein, waar Christian helemaal los gaat. De band bezingt de apathie van veel mensen.  In het naar Muse knikkende Armageddon is een prachtig stuk onderkoelde rock vol emotie verpakt. “I can hurt like nobody else, trust me now, I can find a way to bleed.”

Stranger Ways is fijngesneden poprock op een bedje van electronica. “A little bit closer to loving you.” Een arrangement dat smeekt je volumeknop naar rechts te draaien. Betoverend mooi en terecht single. Velvet Covered Brick daarentegen is rauwe gitaarrock.met een hoofdrol voor de riffs van Joseph Milligan and Christian McAlhaney. Ook met Dissenter komen de liefhebbers van de hardere rock aan hun trekken. Tussen beide nummers zit de mid-tempo synth rock Atonement vol verlangen en verdriet. Complimenten voor de productie die in de mix zelfs de percussie tot z’n recht laat komen. Birds of Prey grijpt naar de electronica dat Dark Is The Way, Light is a Place zo kenmerkte. Roger Rose van mijn 80’s synth rock favoriet Mad at the World in gepolijste vorm.

Stilistisch is het schakelen hier, het afscheid heeft voor elk wat in de aanbieding. Pianospel en een eenvoudige rimshot beat van drummer Nate Young bouwen op naar solide, warme refreinen in Losing It All. “it’s not losing it all if we have each other.” Na het geloven in jezelf en elkaar is er in Hearing Voices de doordenker  “Everyone wants to know God, but they’re afraid of what they’ll find. Everyone wants to know God, but they want to live like He died.” Het doet vrij letterlijk denken aan het vaak aangehaalde Everybody wants to go to heaven, but nobody wants to die. Een melancholiek Harbinger zingt Stephen Christian je dan echt vaarwel. “I don’t want to go now, but I know I’ve got to. But you will remember me.”