Justin Lee – Verscheurd

untitledUit de kast, uit de kerk en vervolgens flink afgeven op de ervaren liefdeloosheid of de ambivalentie ten opzichte van zonden door (voormalige) geloofsgenoten is een (on)dankbare inspiratie voor veel boeken geweest. Zo las ik in het verleden al Joe Wenke – Papal BullChris Stedman – Faitheist : How an Atheist Found Common Ground with the Religious en de roman Paulette Mahurin – The Persecution of Mildred Dunlap. Hoewel innerlijk verscheurd toch christen èn homo willen blijven en je blijven inzetten voor het goed informeren van christenen over homo’s verdient je aandacht. Homo’s, seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht en het homohuwelijk, inclusief de behoefte dit kerkelijk te laten inzegenen is niet eventjes een gespreksonderwerp in kerken en gemeenten, maar een heet hangijzer, dat toch veel scheuringen in gezinnen, gezindten en gemeenten heeft geleid.

Herkenbaar is het juist niet (s)preken over homo’s en homoseksualiteit of het zonder nadenken wegzetten als ‘zonde’ en de zondaar (tijdelijk) buiten de gemeente zetten. In de Verenigde Staten en misschien ook wel hier is jarenlang gedacht dat met therapie homo’s wel van hun ‘ziekte’ of ‘geaardheid’ afgeholpen konden worden. Niet dus, de ‘genezen’ mannen en vrouwen voelden zich nog steeds aangetrokken tot het eigen geslacht, hoe hard ze ook anders probeerden, zelfs trouwden met iemand van het andere geslacht, gezinnen stichtten….en uiteindelijk een hoop ellende voor zichzelf, partners, kinderen en omgeving veroorzakend. Het is één van de boodschappen in Verscheurd, het door Tobya Jong in het Nederlands vertaalde Torn: rescuing the gospel from the gays vs. christians debate (2012).

Justin Lee is grootgebracht in een conservatief baptistengezin, waarin heteroseksualiteit de norm was. Zijn nick name God Boy, een voorbeeld christen jongen. Hoe vroom het ‘heb de zondaar lief, maar haat de zonde’ ook klinkt, Justin Lee maakt er in navolging van Tony Campolo, gehakt van. Hoe neerbuigend kun je zijn? Hoewel niet genoemd in het boek, is de gelijkenis van de balk en splinter hier op z’n plaats. wat doe je als je, zoals Justin, er achter komt dat je helemaal niets voor een meisje voelt voorbij het gezellig vrienden zijn? Aan wie kun je je geheim kwijt? Justins ouders reageren begripvol, hoezeer ze ook ‘genezing’ zoeken en de uitkomst ‘hetero’ verwachten. Veel kinderen zijn minder fortuinlijk. Lee zoekt met een open mind naar oorzaken. Is het een biologische geaardheid, aangeboren, overkomen, een vrijwillige keuze op latere leeftijd, een gevolg van jeugdtrauma’s? Hij bevraagt ‘experts’ en voorgangers, bezoekt ex-homobeweging bijeenkomsten en chat online met andere homo’s. Onbevredigend in alle opzichten. Justin maakt een helder onderscheid tussen geaardheid en gedrag en bewaart de term ‘homo’ dan ook graag voor het eerste, ‘aangetrokken voelen tot mensen van hetzelfde geslacht’. Het vaak voor ‘homo’ ingewisselde begrip ‘homoseksueel’ heeft met gedrag, in de praktijk brengen van op seksueel vlak te maken. Moet Justin celibatair leven, nu ‘genezen’ niet lukt en hij er niet voor heeft gekozen homo te zijn? En van wie moet hij dan celibatair verder?

Waar hij in zijn zoektocht natuurlijk de bekende bijbelgedeelten in bijvoorbeeld Leviticus en 1 Corinthiërs regelmatig – zonder uitleg – om de oren kreeg en zelf herhaaldelijk las, neemt hij zijn lezers mee op een verhelderend tekstonderzoek. Genesis 19 (de basis voor ‘sodomie’) , Rechters 19 (een soortgelijke gebeurtenis in Gibea), Leviticus 18:22 (als boeiend vertrekpunt voor een verkenning van morele en culturele regels, en de subjectiviteit of persoonlijk welbevinden dat hierbij een grote rol speelt), Romeinen 1:18-32 en 1 Corinthiërs 6:9. Jezus Christus vatte de hele wet en profeten samen in de geboden God boven alles lief te hebben en je naaste als jezelf, zonder in zijn rondgang op aarde ook maar één keer specifiek homoseksualiteit als ‘speciale zonde’ te benoemen.

Is het mogelijk homo èn christen te zijn? De spanning langs de scheurlijnen van het kennen van de Bijbel, de geboden om lief te hebben en in het eerste instantie moeten sterven aan je eigen zonde kent op veel punten in Verscheurd mogelijkheden om uit te stappen, verbitterd te worden op de kerk als instituut en de mensen die God op aarde vertegenwoordigen. Er is genoeg te veroordelen. Je zou Justin dan geen ongelijk kunnen geven. En toch blijft Justin geloven, veroordeelt hij niet en kiest zelf voor een celibatair leven, hoewel ook de mogelijkheid tot aangaan van homoseksuele relaties wordt onderbouwd. Respect voor het werk dat hij met het Gay Christian Network heeft opgebouwd als bruggenbouwer! Ruim 300 pagina’s voer voor je eigen reflectie op het onderwerp, gesprek en een liefdevolle omgang met andere mensen.

Uitgever Ark media heeft een aantal pagina’s uit het boek ter inzage online.

Over de auteur

Justin Lee is oprichter en directeur van het Gay Christian Network, een interkerkelijke non-profitorganisatie die zich inzet voor het bevorderen van de dialoog tussen homo’s en christenen, en hulp biedt aan mensen van beide zijden die op wat voor manier dan ook met deze kwestie worstelen. Zijn organisatie zet zich in voor hulp aan individuele cliënten, families en kerken om te voorkomen dat de discussie mensen en relaties kapotmaakt. Justins werk heeft internationale (media)aandacht getrokken, en hij wordt zeer gewaardeerd door homo’s en christenen uit het hele theologische spectrum. Van de in 2009 uitgebrachte documentaire Through My Eyes over de impact van het homodebat op jonge christenen was hij de regisseur. Hij is medepresentator van de populaire podcast GCN Radio. Justin woont in Raleigh, North Carolina. Hij blogt op Crumbs from the communion table.

Lees ook de recensies van Verscheurd door @eeuwigheid, Henk Medema, Cultuurshock, Simon (waarheid.info) en Credible.