Concertverslag Blaudzun in Metropool, Hengelo

De release van Promises of No Man’s Land zijn voor Blaudzun (Johannes Sigmond en zijn band) reden weer volop te touren. Op het Bevrijdingsfestival Overijssel 5 mei mocht ik het resultaat al in de open lucht bekijken, het kaartje voor het concert vrijdag 16 mei in Metropool, Hengelo had ik al eerder gekocht. Een concertzaal blijft toch anders dan een grasveld met podium, en een volledige show anders dan een blok van een klein uur 🙂

Voorprogramma Unterwelten

Zanger/gitarist Michiel Flamman (Solo, J. Perkin) bleek een verhuizing naar de Duitse hoofdstad enkele jaren terug een verlichtende uitwerking te hebben. Hij sleutelde in de studio van Einstürzende Neubauten langdurig aan nieuwe, voor zijn doen donkerder en grootser klinkende nieuwe muziek, geïnspireerd door onder meer David Bowie’s Berlijn-periode eind jaren zeventig. Die nieuwe nummers zijn uiteindelijk beland op een album onder een nieuw alter ego: Unterwelten, samen met een gitarist, bassist en drummer. Gehuld in een omslagdoek voor het effect, hoewel Michiel helder zong en zijn publiek braaf bedankte na elk liedje. Onbekend materiaal vol sustained gitaargeluiden, voldoende popinvloeden en met name in het laatst eindelijk het publiek mee.

In bloedvorm

Blaudzun zelf mocht na het afstellen van apparatuur, klaarzetten van drank en handdoeken om 21.30u aan de slag. Mijn voor fotograferen gunstige plek wilde ik in de pauze niet opgeven, na het concert dus maar wat gedronken. Het bombastische van het laatste album of het wat lauwe publiek in Zwolle was in de uitverkochte Metropool snel vergeten. De band was in bloedvorm volgens Michiel Flamman en dat kon ik alleen maar beamen. Van Euphoria helemaal tot aan Hollow People. Zonder het publiek te hoeven opzwepen, boeide de band ditmaal duidelijk wel. Er werd om me heen intens geluisterd, niet (meer) gekletst of heen en weer gesjouwd naar de bar. De lange set had naast de vele wisselingen van instrumenten, zoals gebruikelijk ook door de bandleden zelf, ook het voordeel wat onbekendere nummers voor het voetlicht te kunnen brengen. Het sfeervolle Solar en het getokkel op Wolf’s Behind the Glass. Wetend, dat Hollow People tegenwoordig de afsluiter zou zijn, was de zogenaamde afsluiter Wasteland na de titeltrack van de laatste CD niet het eind. Ergens werd nog even Bronski Beat‘s Smalltown Boy erbij gehaald (jeugdsentiment uit mijn tienerjaren; Johannes zat toen nog op de basisschool ;))

Een behoorlijk bak toegiften, inclusief op verzoek Another Ghost Rocket, leidde ver na 23u toch wel tot het eind. Eerst gooide Johannes nog een akoestisch gitaar kapot (wel heel retro!) We hadden hem toch niet boos gemaakt? Hengelo werd immers geregeld bedankt, en wij waren blij met Blaudzun. Dus kregen we nog Hollow People inclusief de reprise Kids Around.