Concertverslag Kim Janssen en Mister & Mississippi in Hedon Zwolle

De mensen achter Nieuweplaat.nl trokken mijn naam om een tweetal vrijkaarten voor het concert van Kim Janssen en Mister & Mississippi op zondagavond 20 april (ja, Eerste Paasdag) te winnen. Noch vrouw, noch kinderen wilden mee (onbekend maakt onbemind), dus deelde ik 15 april de open plek op Twitter en Facebook. Bij gebrek aan reactie 17 april in de herhaling, 20 april ‘s middags ook in het Facebook event van het concert, beide zonder enig resultaat. Ik gunde een ander ook een leuk concert, maar zou in een dergelijke situatie er niet over peinzen zelf dan ook niet te gaan.

Een jaar geleden was ik bij het intiem opgezette, uitverkochte concert in het Deventer Burgerweeshuis en besprak het titelloze debuutalbum. Het podium in het verbouwde Zwolse poppodium Hedon is natuurlijk een andere setting dan op een vloerkleed aan drie kanten door publiek worden omgeven. Nu stond er op het balkon een 25 man en was het beneden redelijk goed gevuld. Vóór het rond 22u zover was eerst het voorprogramma.

Voorprogramma Kim Janssen

Kim Janssen heb ik in uiteenlopende omstandigheden al vaker live gezien, variërend van kerstengel in How to Throw a Christmas Party, met The Black Atlantic live op het Flavor Festival en diens voorloper Flevo Festival. en bij het Volkoren Festival, eveneens in het Zwolse Hedon. Hij was zelf sinds de verbouwing nog niet terug geweest, had wel z’n huiswerk gedaan en feliciteerde de Zwollenaren met het veroveren van de KNVB Beker op Ajax.

In 2013 Kim het album The Lonely Mountains uit, een vervolg op Ancient Crime (2012). Hij herscheef zijn eigen stukken, werk van Chopin en Britten en voegde nieuwe delen toe aan gedichten van Robert Herrick en W.N. Hodgson. Alleen met gitaar, innemende stem en gezonde dosis zelfspot (‘zijn er ook Kim Janssen fans in de zaal?’ en nadat een enkeling daarop reageert,  ‘toe mam, hou op!’) voldoende voor een voorprogramma, altijd een lastige rol om het publiek echt te boeien, hoewel de mensen zondagavond redelijk stil was en een luisterend oor bood.

Weerzien met Mister & Mississippi

Hoewel het hele instrumentarium, ik neem aan ingeregeld en gebruiksklaar, op het podium stond, duurde het toch weer ruim 30min eer de wachttijd na het voorprogramma voorbij was. Ik blijf dat een knap staaltje momentum verliezen vinden. Ach, zodra een geluidsband wordt ingestart om de band in het donker te laten opkomen, ben je dat ook weer vergeten. De folkrock met sferisch gitaarwerk van Tom Broshuis en Danny van Tiggele, afwisselende zangpartijen tussen Samgar Lemuël Jacobs (ook percussie, toetsen en klokkenspel), en Maxime Barlag (ook drums) bracht een hele hoop bekende nummers van hun titelloze debuutalbum (Follow The Sun, Calm, See Me, Same Room, Different House, etc.)  Zodra het voetpedaal (ergens onder een orgel vandaan gerukt) aanvullend op de basgitaar werd ingetrapt, werden mijn met doppen gevulde oren alsnog gepijnigd. Helaas verknalde dat de verder goed gemixte sound op een aantal momenten in de set. Nemo Nobody accepella zingen ging er bij het publiek in als koek en leidde tot de opmerking, dat de versterkers ook wel uit konden blijven. We mochten kennismaken met nieuwe liedjes, sommige pas enkele weken jong: In Between, Where the Wild Things Grow en We Only Part to Meet Again. Running, Six Feet Under tot Follow The Sun als ‘laatste liedje’. En dus encore met Southern Comfort en de als echte afsluiter bewaarde Northern Sky. Samgar bedankte ons diverse malen voor de stilte om te luisteren en beloofde snel weer in Zwolle te komen spelen. Goed idee!