The Naked and Famous – In Rolling Waves

TNAF In Rolling WavesZoals ik in 2013 CHVRCHES ontdekte, geldt de mix van electropop en alternatieve rock van de Nieuw-Zeelandse band The Naked and Famous als alvast een aanwinst voor 2014. En zodoende een kennismaking met terugwerkende kracht: het in 2013 verschenen 2e album In Rolling Waves en dat niet in de laatste plaats dankzij Maggie, de 11-jarige dochter van Joey Belville, de voorman van de synth pop band The Echoing Green. The Naked and Famous werd in 2008 opgericht door toetsenist/zangeres Alisa Xayalith en zanger/producer/gitarist Thom Powers en bestaat tegenwoordig verder uit bassist David Beadle, drummer Jesse Wood en toetsenist Aaron Short. Naast CHVRCHES, verschijnen al snel MGMT en Passion Pit in afspeellijsten met ‘vergelijkbare artiesten’. al Na de EP’s This Machine en No Light in 2008 zorgde de #1 hit Young Blood in Nieuw-Zeeland voor een doorbraak. In september 2010 volgde het debuutalbum Passive Me, Aggressive You. De 2e single Punching in a Dream bracht het tot een #11 positie in de lokale hitlijsten. In Rolling Waves opent vóór het al genoemde Heart Like Ours met A Stillness, dat met een rustpunt weinig opheeft. Laag voor laag wordt een rocksong opgebouwd tot voorbij de 5 minuten een noisy crash van de geluidssporen er een eind aan maakt. En nee, Waltz is géén wals, maar een duet met mid-tempo half-live, half computer-based drumpartijen, een noisy baslijn en wat arpeggio’s. De titeltrack heeft een repeterende baslijn als basis, gitaren als opvulling. Het arrangement had wat spannender gemogen. De beurtzang in The Mess is braaf, alsof The Civil Wars op vakantie zijn in Nieuw-Zeeland. De na bijna 2 minuten ingestarte zware toetsenpartijen die als een een donderwolk blijven hangen tot bijna een minuut later synth rock de dienst uitmaakt. De lead synth had hier nog feller en vetter gemogen. Laat het publiek maar delen in een explosie van energie! De andere tracks zijn zelfgeproduceerd, The Mess en ook I Kill Giants zijn door Justin Meldal-Johnsen (Paramore, Beck) gedaan. “there’s nothing here but indifference; there’s nothing here but the stress; these walls are stained with your moments; something you wanna confess? you at the point of attachment; and all the things you believe; there’s nothing left in this place but a reason to leave.”

Grow Old is de obligate ballad op een bedje van sferische synth klanken en sampled vocalen. De drums nemen het halverwege de ruim 6 minuten klokkende track over. Bij zo’n nummer snap ik de muzikale ‘nu gaze’ nog, voor de rest is het op In Rolling Waves niet van toepassing. Als je van Passive Me, Agressive You de afsluiter Girls Like You erbij pakt, valt de gelijkenis wel erg op. De ballad Golden Girl beoogt wat losser over te komen, maar nu zijn Alisa’s vocalen gesampled met vele, vele echo’s. Een zwaktebod, dat wordt gecompenseerd door de new wave meets synth pop van I Kill Giants. Textueel een emotioneel beladen verlies: “heavier heels; his mourning concealed; on the saddest of days; why couldn’t we save you?”. Het heeft zeker de potentie live een heftige indruk te geven. What We Want is radiovriendelijke pop met een overdosis galm op de vocalen.

De arpeggio’s en computerbas onder We Are Leaving zijn de opmaat voor beters verderop in de song, waar gitaren en drums in stijl, dus golven, de spanning opbouwen en herstarten. Echt een nummer, dat je meermalen moet horen. Het mag van mij de volgende single worden. Electronica leidt je door het pulserende To Move With Purpose, dat wat onderkoeld start en helaas met de computerbaslijn wel weer het saaiste onderdeel te pakken heeft. Welke partijen speelt David Beadle eigenlijk live? Er blijven zoveel onbenutte noten! De bijna 6 minuten tellende afsluiter A Small Reunion brengt de band met akoestisch gitaar rond het kampvuur. Er is nog een stroomaansluiting gevonden voor de arpeggiator; strijkers zijn ook van de partij. Een grappig experiment zo op ‘t end, hoewel de hoeveelheid galm en noise in de laatste helft een aanslag op je gehoor is. Al met al geen constant hoge kwaliteit. Jammer, want er zit zeker talent in deze band. Mijn advies is een volgende keer toch een externe producer inschakelen voor een ktirisch geluid bij het schrijven, en een engineer die ook van effect-knoppen durft af te blijven.


De band mixt graag zelf tracks van bijvoorbeeld M83, Unknown Mortal Orchestra en The Joy Formidable. De resultaten kun je beluisteren op Soundcloud. Daar vind je ook remixes die anderen maakten van nummers van TNAF.