Concertverslag Transatlantic 14 maart 2014 in 013 Tilburg

Net als op 20 mei 2010 was poppodium 013 in Tilburg de locatie voor een concert van de supergroep Transatlantic. Vorige week besprak ik hun vierde studioalbum Kaleidoscope. Hoewel ik 2010 nog een prima fotoreportage van de de progresive rock band kon maken, geldt sinds 2011 een fotografieverbod in het poppodium (je moet ergens uniek in zijn als concertzaal 🙁 Met Owl City werd ik er voor het eerst mee geconfronteerd ). Mike Portnoy (ex-Dream Theater), Neal Morse (ex-Spock’s Beard), Roine Stolt (Flower Kings) en Pete Trewavas (Marillion) hadden zowel donderdag- als vrijdagavond tot hun beschikking. Het concert vrijdagavond was geheel uitverkocht, de donderdag gold als extra concert. Voor de gelegenheid – Sylvia staat als cover op de 2e schijf van Kaleidoscope – was donderdag Thijs van Leer (Focus) op het podium voor de 2e toegift om niet alleen Sylvia, maar ook Hocus Pocus te spelen met Transatlantic. Degenen die het wisten, verwachtten dus een herhaling op vrijdag. Voorbereid op een lange avond staand genieten, werd het ook een oefening in plas ophouden. Mike Portnoy had er wel lol in. Zo’n grote zaal totaal uitverkocht – zelden stond ik zo op zo’n kleine oppervlakte bij een concert – dat de weg naar de wc ook zo ongeveer onmogelijk was te bereiken. Zelf kon de drummer er tijdens de intermezzo’s door Neal Morse en Roine Stolt zelf wel naar de plee. Zo lang hij op het podium strak drumt en zijn show met drum sticks gooien en vangen, staand roffelen en om de kit lopen nagenoeg foutloos doet, vind ik het prima 🙂

Als vijfde bandlid was toetsenist, gitarist, percussionist en zanger Ted Leonard van Spock’s Beard van de partij. Zijn hoge vocalen en instrumentenbeheersing waren een goede aanvulling op het kwartet toppers. En uiteraard roep je dan zelf blij te zijn te kunnen spelen met de beste muzikanten die je kent. In de setlist een mengeling van nieuwe en oude epics, de nieuwe single Shine en het op gezette tijden herhaalde thema “The Dreamer and the Healer await for you – they wait for you. The Caller and Conceiver, they’re with you now.” (uit het gelijknamige hoofdstuk van het Kaleidoscope epic Into The Blue. Neal Morse was snipverkouden, zangpartijen kwamen zeker in de tweede helft daarom haast onverstaanbaar en breekbaar uit de speakers. In tegenstelling tot de studio-opnamen vond ik de live zang van Pete Trewavas tegenvallen. Basspelen kan hij beter en zichtbaar enthousiaster. Roine Stolt blijft op gitaar beheerst, koel, maar wat vakbekwaam. Zijn natuurlijk of vervormd klinkende zangpartijen konden ermee door.

Zo zaten er allerlei verrassingen in de set, zoals een stukje uit Ride the Lightning van Metallica tijdens de uitvoering van The Whirlwind, een gitaarduet van Morse en Stolt en in plaats van wat Hocus Pocus de Yes cover And You & I, All of the Above (van SMPT:e) en het epic Stranger in your Soul (van Bridge Across Forever) ter afsluiting. De videoanimaties waren OK, inclusief Nederlandstalige opening en afsluiting, de belichting erg goed. Wat dat betreft jammer, dat de spiegelreflexcamera niet mee mocht, en nu een dozijn kiekjes vanaf de smartphone een indruk geven.

Zo’n 3 uur en een kwartier muziekplezier van de alweer 15 jaar als Transatlantic actieve groep kanjers om te koesteren.