The Sound of the Crowd – Life Is Calling

the sound of the crowdHet brein achter de Australische synthpop act Parralox, John von Ahlen, had nog tijd over voor een side project, The Sound of the Crowd. De bandnaam was een hit van The Human League in 1981. Het debuutalbum Life is Calling, als CD in slechts 777 exemplaren gedistribueerd. Mijn naam staat bij de special thanks to in het boekje, ook wel leuk!, Met retro aandoende foto’s van John met make-up en opgespoten haarkapsels verwacht je ook muzikaal een vette knipoog naar de 80’s. Dat valt best mee. In tegenstelling tot Parralox géén liefde voor robots of nadruk op synths. De liedjes zijn hoewel pure electronica, toch organisch en benaderbaar. Liefde en verlangen, dromen over het leven. “Life is what you get when all else fails.” (Somebody). Opener Aeronaut is geschreven over Amelia Earhart (beroemd Amerikaanse vliegenierster die als eerste vrouw in 1932 de Atlantische Oceaan overstak) en wil een brug slaan tussen ‘down under’ en Europa. Opvallend is de bewerking van Lattidore (parafraserend als Johann Sebiastian von Ahlen) met ene Ulla Kruse aan de microfoon als intermezzo. Zij zingt ook een versie van Shalom Chaverim. Van dit tussenspel werd in 2012 al een videoclip uitgebracht. De reguliere afsluiter, een wel degelijk afgestofte 80’s sound Conclusion brengt ook een zangeres ter afwisseling: Nic Toupee. Drie bonus tracks, het poppy Agent Cooper, het slepende met vocoders en electronica effecten en arpeggio’s  Elisabeth met opnieuw Toupee en Beautiful Dreamer met Kruse. Beautiful Dreamer, een laat 19e eeuws liedje van Stephen Foster ken je ongetwijfeld, en anders heeft een pianospelend buurjongen of -meisje het wel een keer voorgedaan. In The Sound of the Crowd’s versie is het een haast een windvlaag. Afwisselend album voor de liefhebbers van meer mellow synthpop. Veel materiaal voor een aflevering Synthpop for a Darkened Room.