Concertverslag Depeche Mode in Ziggo Dome Amsterdam

delta machine tourWat Depeche ModeMartin Gore (gitaar, keyboard, achtergrondvocalen, zang en teksten), David Gahan (zang en teksten) en Andrew Fletcher (keyboard, basgitaar en management, betreft ben ik een laatbloeier. Uit de muzikale inbreng van Klazien in de gemeenschap van goederen is de CD Singles 81-85, voor veel mensen de hoogtijdagen van synthpop en voor eeuwig geassocieerd met hits als People are People, Just Can’t Get Enough en New Life. Dat Depeche Mode na een dikke honderd miljoen verkochte albums nog altijd nieuwe albums uitbrengt en dus ook in 2013 nog volledig meedoet, verdient respect. Na via favoriete synthpop bands The Echoing Green en Color Theory (bijvoorbeeld het 2003 tribute aan Depeche Mode album) op het pad van één van hun inspiratiebronnen gezet te zijn, bewonder ik de band vanaf Sounds of the Universe (2009), ook met terugwerkende kracht. Live had ik Depeche Mode echter nog nooit gezien. De Delta Machine Tour door Europa startte 4 mei 2013 in Nice. Dit najaar en in het voorjaar van 2014 loopt eeen 2e reeks, waaronder het concert zaterdagavond in de Amsterdamse Ziggo Dome. In de voorverkoop dus snel een kaart bemachtigd. Gisteravond was het dan zover: een uitverkochte zaal en ook vanaf ring 2 aan de noordzijde bovenaf indrukwekkend!

Support act (no) Big Deal

Als support act mocht de wave rock band Big Deal uit Londen een half uurtje spelen. Met een blonde frontvrouwe op gitaar en zang en wat makkers die strak op hun plek bleven spelen, géén interactie zochten met het publiek en zo ongeveer alleen maar hun blijdschap ‘lucky to be with their most favourite band in their favourite city’ te mogen spelen. De goeddeels in dezelfde toonzetting gebrachte liedjes kwamen door het snerpende gitaargeluid te vaak in een brei van geluid over. Nog geen act om in de pauze fervent naar merchandise en een handtekening van de artiesten te zoeken. Met 1/3 van de zaal en zonder overdrijving minstens 2/3 van de ringen nog onbezet liet het publiek letterlijk zien pas voor wie ze zouden komen opdagen.

Welcome to my world…..never let you down again

Met links een koppel gezellige Groningers die regelmatig hun verrekijker aanboden om de artiesten van dichtbij te kunnen bewonderen, rechts 2 evenzo gezellige dames die zin hadden om te dansen en hardop afvroegen hoe de rij achter ons zou reageren als we zouden gaan staan. Dave Gahan werd openlijk gewaardeerd om z’n goed geconserveerde lijf. Achter ons jong en oud verzameld. Zo vroeg de ene tiener zich hardop af of Dave en Martin soms homo waren? En een ander schatte de gemiddelde leeftijd van het publiek in op minstens 45 🙂

In de bijna 2u durende set was er natuurlijk veel van Delta Machine te zien en te horen. Opener Welcome To My World, Angel, Should Be Higher en Heaven. Terug in de tijd en dus uit volle borst (17.000 man!): Walking In My Shoes. De meegebrachte drummer en extra toetsenist bewezen hun talenten meer dan eens gisteravond! Op Precious (origineel op Playing The Angel uit 2005) gaat het publiek in de benen. Van hetzelfde album komt later de pulserende opener A Pain That I’m Used To voorbij. Black Celebration van het gelijknamige album uit 1986 kent ook iedereen (nog). But Not Tonight in wat langamere uitvoering dan origineel. Meer up-tempo tracks komen ook uit de oude doos: Policy Of Truth, Behind the Wheel (van Music for the Masses uit 1987) en A Question of Time. Martin Gore’s solo gezongen ballads Slow en Shake The Disease zijn de rustpunten. Vóór de encores kon het publiek los met Enjoy the Silence en Personal Jesus.

Vlot na 22.30u kwam de band terug. Na het al genoemde Shake the Disease een opnieuw met fraaie visuals omgeven Halo. Just Can’t Get Enough, het bluesy I Feel You en Never Let Me Down Again. Dat de tijd bij een concert voorbijvliegt is een goed teken. Natuurlijk mocht het feest langer duren. Bij leven en welzijn van zowel band als publiek is het graag nog eens weerzien!


Zie ook: