Concertverslag Christmas Rock Night 2013 vrijdag

Ditmaal kon ik niet het hele weekend bij het jaarlijkse tweedaagse Christmas Rock Night in Ennepetal, Duitsland zijn. Zaterdagavond wacht het concert van Depeche Mode, een band die ik ook nog niet eerder live had gezien. Keuzes, keuzes…De line-up voor de vrijdagavond van CRN was reden genoeg om naar Duitsland af te reizen, niet in de laatste plaats vanwege een 80’s white metal icoon: Bloodgood, terecht als afsluiter van de avond geprogrammeerd.

Na soepel naar de al besneeuwde heuvels rond Ennepetal, net vóór de avondspits, gereden te zijn, was het om 17u in Haus Ennepetal direct van start met de Duitse pop/rockband WarumLila. De toetsenpartijen vanuit de Apple, het publiek nog lauwwarm en niet op volle sterkte in de zaal. De jongens speelden zich met plezier door hun set heen. De afsluiter Danke Schön gold wederzijds. Het werd door elke band wel aangehaald: de energie die het publiek hier aan de bands teruggeeft door te luisteren, springen en dansen, te applaudisseren en de gastvrijheid van Detlev en Martina Westermann en hun staf van CVJM Ennepetal-Rüggeberg die nu de 34e (!) editie van het tweedaags festival verzorgden. Complimenten!

Op de sidestage was het vervolgens de beurt aan de Duitse band My Litle Rockstar Dream die onlangs hun single Memories uitbracht. Op het hoofdpodium daarna de Amerikaanse hardcore act Fallstar. Halverwege de set op verzoek van het publiek een greep uit de door de bandleden gewaardeerde muziek van eind jaren ’90/begin 2000. Het werd een cover van de Foo Fighters.

In zwarte jasjes gehuld stonden de mannen van de Amerikaanse metalcore band Fit for a King klaar op de sidestage. Grommend en op tempo zweepten zanger Ryan Kirby, gitaristen Justin Hamra en Bobby Lynge, drummer Jared Easterling en bassist Aaron Kadura het bijeengepakte publiek op met een energiek optreden met liedjes van hun bij Solid State Records uitgebrachte Descendents album uit 2011.

Sacrety uit Oberndorf am Neckar was ook in 2012 van de partij en verzorgde vanaf het hoofdpodium opnieuw een afwisselend concert. Nu metal, hardcore, maar ook dubstep breaks en een stuiterende toetsenist. Ergens kwam een verbouwde versie van Bomfunk MC’s‘ Freestyler voorbij en mocht Simon, de zanger van Emily Still Reminds meezingen.

Remedy Drive bracht hun mix van pianorock, pop en metal. Frontman David Zach is zeer expressief, springt regelmatig op en van de drumkit, duikelt met gemak over zijn piano en wisselt toetsen voor microfoon of gitaar alsof het niets uitmaakt. Helaas nog geen nieuwe muziek, dus werden de liedjes van Resuscitate (2012) en Daylight Is Coming (2008) gebruikt.

Flatfoot 56 uit Chicago was al diverse malen op het Flevo Festival en Christmas Rock Night te bewonderen. Celtic punk rock is alive & kicking! aldus de voorman. Met andere woorden: springen en gek doen samen met de band. De publiekslieveling Amazing Grace hadden ze tot en het bewaard. Teruggeroepen voor een encore leverden ze een eigen bewerking van de hymne I’ll Fly Away (verscheen in 2012 op hun album Toil).

Waarom zou je flink geld betalen voor een rockfestival en dan op afstand met je armen over elkaar staan toekijken? Doe mee! Kort samengevat de oproep van Andrew Schwab van Project 86 die sinds 2001 voor de 7e maal op Christmas Rock Night hun snoeiharde metalcore afleverde. Als er geen mosh of circle pit was gevraagd, dan mochten wel woedende vuisten in de lucht. Geschminkt als skeletten refererend aan het dood zijn aan jezelf, elke band heeft zo z’n gimmicks. Ook deze band mocht een toegift spelen. Het werd Fall, Goliath Fall!

Het wat jongere publiek was vervolgens naar bed, bar of Wolves at the Gate op de sidestage. Op het hoofdpodium Michael Bloodgood (bas), Paul Jackson (gitaar), Oz Fox (gitaar, ja, ook in Stryper; ik liep ‘m in de gang bijna tegen het lijf. Wat een kleine man is het!), drummer Kevin Whisler en natuurlijk zanger Les Carlsen. Samen Bloodgood die eerder dit jaar ervoer dat er nog genoeg energie voor een nieuwe plaat in zat. Na 2 decennia verscheen eind november Dangerously Close. Vrijdagavond kwamen er al wat nieuwe liedjes voorbij. Maar voor het oudere publiek white metal zoals die ik in m’n late tienerjaren per kilo innam. Aangevuld met getuigenissen en oproepen Gods woord serieus te nemen. Klassiekers als Self-Destruction, Crucify, Messiah, Seven en Escape from the Fire uit het hoofd meezingen, dat soort taferelen 😉

Inclusief toegift liep het tegen 1u, voordat de auto naar de Turnhalle in de heuvels boven Ennepetal gestuurd kon worden voor een nachtrust in de slaapzak.