Concertverslag VNV Nation Transnational Tour Melkweg Amsterdam

vnv nation transnational tourposterOp 13 maart gingen de kaarten voor het optreden in Melkweg The Max in Amsterdam in de voorverkoop. Het vorige concert van VNV Nation in 013 Tilburg op 9 september 2011 liep ik mis door een lekke band onderweg op de A28. De release van Transnational in oktober gaf nieuw materiaal om live voor publiek te spelen. Een met jong en oud, van verstokte synthpop minnende veertigers, gothic chicks en naar Amsterdam afgereisde Duitsers volgepakte Oude Zaal (niet The Max) moest ruim een half uur langer dan gepland door swingen op de electronica ‘wachtmuziek’ voorafgaand aan het concert. Géén voorprogramma, van 21u bijna 2u lang zanger Ronan Harris met drummer Mark Jackson en een Rotterdamse en Duitse toetsenist ter ondersteuning.

Nog maar amper aan begonnen, of Harris maakte duidelijk geen waardering te hebben voor de filmende concertgangers in het publiek en op het podium. Aussies (volgens de zanger alleen maar met ‘this is f*ing awesome’ door de hoofdstad dolend) en Duitsers (niet bij machte Scheveningen fatsoenlijk uit te spreken) werden op hun nummer gezet. Glaswerk en camera’s tegen of op het podium waren onveilig. Zelf kreeg ik van hem te horen, dat na drie liedjes de ‘professional photo equipment’ toch echt uit moet. Zodoende dus vooral wat mindere foto’s uit de smartphone.

Ongeschreven regels die de aandacht – deels begrijpelijk, deels wat overdreven – volledig op de band moesten richten. Met m’n lengte vooraan viel ik toch wel op. Harris stelde even verderop in de set hardop dat ik de enige was die niet bewoog op zijn muziek, waarvoor hij even later met een stevige handdruk toch op terugkwam.

De set zelf was een mix van Transnational liedjes (Everything, Primary, Retaliate en Off Screen), Epicentre van Futureperfect (2012), Automatic (2011) tracks Sentinal en van Of Faith, Power & Glory (2009) Tomorrow Never Comes, helaas niet mijn albumfavoriet The Great Divide. De toehoorders zongen echter even makkelijk de liedjes van Judgement (2007) en Matter Form (2005) mee. Van het laatstgenoemde album was Perpetual tot het eind bewaard als ‘je dacht dat we toch niet zonder dit liedje een show zouden eindigen?’. Een paar kleine intermezzo’s met ballads staand achter een microfoon, maar voor de rest voor al heen en weer lopend en interactie met het publiek zoekende up-tempo stampers. Het publiek gaf zich behoorlijk, zodat er 2 encores nodig waren om als publiek en band meer dan voldaan afscheid te kunnen nemen.

Let there be, let there always be never-ending light

Vanaf het podium gezien leek de swingende menigte een nachtclub. De voorste rijen publiek werden door Harris en Jackson enthousiast op handdrukken en high fives getracteerd. Taco, de man in de rolstoel vóór me (vond ik zelf wel handige plek om te kunnen fotograferen) ging de beide uren volledig uit z’n dak, en kreeg van Harris terecht veel credits. Onderstaande indrukken van andere concertgangers beschrijven de emotioneel beladen muziekervaring vol hoop en licht goed:

https://twitter.com/Rolfnl/status/401864902685765632

Enhanced by Zemanta