Gezien: De Nieuwe Wildernis

      4 Comments on Gezien: De Nieuwe Wildernis

de_nieuwe_wildernis_poster-320Toen ik in de jaren ’70 op de basisschool zat, hebben we een documentaire gezien over een aantal mensen die in de Oostvaardersplassen in Flevoland een tijdje ging leven om een indruk te krijgen en te geven van het leven in de Steentijd. In mei 2013 wandelde ik met Peripatoo een marathonafstand om het natuurgebied, dat tussen Almere en Lelystad ligt, heen. En door de week rijd ik er met de trein tussen Den Haag en Zwolle 2-3 keer per week langs. Hoe graag ik ook zou willen, zit een vrije wandeling in deze door de mens gecreëerde ‘nieuwe wildernis’ er niet in. In de Oostvaardersplassen speelt zich een uniek schouwspel af: de natuur bepaalt hier – grotendeels – het ritme.

De als grootse natuurfilm neergezette De Nieuwe Wildernis legt de ziel van deze bloeiende, waterrijke streek bloot. De makers, onze lokale David Attenborough heet Ruben Smit, brengen zowel de schoonheid als de rauwe wildernis van het gebied in beeld. De plek die in de lente en zomer nog een paradijs vormt, verandert ‘s winters in een grimmiger landschap. Er is dan minder voedsel, waardoor de bewoners van de graslanden en moerassen keuzes moeten maken die van levensbelang zijn. ‘De Nieuwe Wildernis’ bevat humor, emotie en drama, maar gaat vooral over de schoonheid van de natuur en het ‘wiel van het leven’ in al zijn facetten.

Als gezin waren we gisteravond bij de voorstelling om 19.45u in het Fraterhuis in Zwolle de jongste. Commentaarstem Harry Piekema (alweer 5 jaar AH filiaalchef in tv-commercials) leidde onze kinderen niet af richting de supermarktketen, wel zo prettig. Leven en dood, en dan vooral het vinden van een partner, de paring, het jongen, verzorgen, als sterkste overleven en zwakste sterven, staan centraal in de film. Verder is ‘samen sta je sterker’, kuddegedrag, het afdwingen van leiderschap en onbeschermd zijn als eenling op de voorgrond. Zowel gesproken commentaar, als de uitgesproken invulling die het publiek om ons heen continu gaf aan de beelden (‘zie je wel’, ‘die gaat dood’, ‘zo werkt dat in de natuur’) geven natuurlijk bewust een draai aan de film. Hoofdrollen zijn er voor de koningspaarden en herten, ijsvogels, brandganzen en vossen. Net voordat verzadiging over een gebeurtenis in een jaargetijde begint toe te slaan, worden andere dieren belicht, onder water, in de paardenpoep, in de nesten, etc. Camerawerk is mooi. Je kijkt de paarden recht in de ogen, waant je onder de bijen, rondzwemmende watervogels en ziet bloemen ontluiken, ijs groeien en de sterrenhemel voorbijtrekken.

Geen woord over het afschieten van zwak wild, de kilometerslange omheining om de plassen of hoe de grote grazers eigenlijk in dit gebied zijn uitgezet. In enkele shots zie je de zendmast van Lelystad of de kantoortorens van Almere Centrum op de achtergrond. In één winteropname zie je twee schaatsers achter een rietkraag voorbijtrekken. Op het eind zie je in een shot even de bovenleiding van het spoor. Ook dat geeft napratend weer aanknopingspunten naar de kinderen (‘kijk, daar rijdt papa met de trein langs de Oostvaardersplassen’). Mooie productie, waard te gaan zien!

Meer over de Oostvaardersplassen, de uitkijkpunten aan de randen en excursies vanaf de bezoekerscentra vind je bij Staatsbosbeheer. De filmmakers zijn ook te volgen via @denieuwewildern en Facebook. Er zijn ook andere inhakers als de iTour app, waarmee je de filmlocaties als wandelaar kunt bezoeken. “Wat je in de bioscoop ziet, kan je dus nu ook live meemaken.” en meer van dat soort wervende teksten. Dat kan echter niet, want het grootste deel van de Oostvaardersplassen zelf, ook waar natuurlijk het merendeel van de opnamen gemaakt is, is niet toegankelijk voor (wandelend) publiek, ook niet met een hippe app. Wil je geen marathon, maar een 18km tellende wandeling langs de zuidwest grens van het natuurgebied en ook de Lepelaarsplassen van NS en Wandelnet, is de beschrijving gratis beschikbaar.

Zie ook: