Concertverslag CHVRCHES met Thumpers in Melkweg Amsterdam

Van de Schotse elektropopband CHVRCHES uit Glasgow kwam onlangs het eerste volleidge album The Bones of What You Believe uit. Catchy songs als Lies, Gun en The Mother We Share werden eerder al populair. Eerder dit jaar stond de band op het Groningse Eurosonic (‘dubbele hitbonus’) en het Amsterdamse Pitch Festival (‘publiek ingepakt’). Gisteravond speelde het trio voor een uitverkochte Oude Zaal in de Amsterdamse Melkweg. Buiten was het zwoel, het scheelde een jas achterlaten bij de garderobe, hoewel menigeen om me heen met jassen en tassen in de concertzaal stond. Eind oktober in korte mouwen 😉

Voorprogramma Thumpers

Thumpers uit Londen begon 2 jaar geleden als alternatief popduo. Marcus Pepperell en John Hamson Jr., zijn al sinds hun jeugd vrienden en speelden eerder in indie bands Antihero en Pull Tiger Tail, De eerste single als Thumpers, Dancing’s Done, kwam in februari 2013 uit.

Op het podium gisteren een vijfmansformatie (drums, 2x toetsen, horns en gitaar). Allemaal zongen ze mee op de percussieve, met samples en aparte loops op de horn of toetsen uitgevoerde stukken. Hoewel het publiek wat afwachtend was, brachten de ritmes van Sound of Screams, Unkinder, Dancing’s Done, Big Heat en Innocence mensen wel in beweging. Kudos voor de energeieke drummer!

Synthpop feestje

Na het leegruimen van het podium werden de ‘workstations’ voor de toetsenisten Ian Cook en Martin Doherty geïnstalleerd. Voor hen lichtpanelen die met een groter LED lichtpaneel achter op het podium voor extra visueel cachet zorgden. Rond 21u werd de lokale DJ vaarwel gewenst en was het hoog tijd voor zangeres Lauren Mayberry en ‘haar’ mannen om hun electropop over het inmiddels in de armen gesloten Nederlandse publiek uit te storten. Met alle rookgordijnen en stroboscopen niet ideaal om te fotograferen; de muziek blijft belangrijker!

Genieten met volle teugen, meezingen, klappen en zelfs springen en dansen bij Under The Tide, waar de stuiterende Martin Doherty zijn toetsen verruilde voor de spotlights in de lead. Lauren was goed bij stem, maar klonk voorzichtig. Met de pulserende beats van Science/Visions, Night Sky en Lies zit het helemaal prima, het gitaar- en basspel van Ian Cook op liedjes als Tether, You Caught The Light en By The Throat lekker. En ja, je weet, dat er veel basislijnen uit de sequencer komen: de geneugten en beperkingen van een synthpop band.

Net als bij de afgelopen concerten een standaard set (veel te snel voorbij) met iets te nadrukkelijk aankondigen, dat er nog maar een paar liedjes resteren en de band daarna graag Amsterdam weer wilde verkennen, de voorbijschietende fietsers ontwijkend. Er werd niet al te enthousiast om een encore gevraagd na The Mother We Share kwam de band nog voor één encore terug, een cover van Whitney Houston’s hit (“Was Whitney Houston eigenlijk wel bekend in Nederland?”) It’s Not Right, But It’s Okay. Voor het volgende concert 19 maart 2014 in Paradiso zou een aantal nieuwe songs een welkome aanvulling zijn, om de handicap, waarmee ook Lights en Owl City bij hun eerste optredens in Nederland kampten, weg te werken.

Enhanced by Zemanta