10 Jaar Volkoren Festijn in Beauforthuis Austerlitz

volkoren10Het tienjarig bestaan van platenlabel Volkoren, geesteskind van multi-instrumentalist Minco Eggersman werd gisteravond gevierd in het Beauforthuis in Austerlitz bij Zeist. Bij Volkoren vind je eigenzinnige singer/songwriters en collectieven uit binnen- en buitenland als Wovenhand, Ponoka, Mensenkinderen, SEA + AIR, Brown Feather Sparrow en de diverse bands van Eggersman (ME, At the Close of Every Day). Volkoren draait om liefde voor originele, authentieke en veelal verstilde muziek. Op het Flavor Festival in augustus werden al uitnodigingen gedaan voor het feestje. Al met al wist een aantal tientallen mensen het Beauforthuis te vinden, ondanks de duisternis en regen. Het ‘voorhuis’ werd gebruikt als podium voor de singer/songwriters, de grote zaal voor de bands. Afwisselend trok het publiek heen en weer langs de merchandise en bar, zodat apparatuur gewisseld kon worden, zonder dat je ‘zonder muziek’ zat.

Sarah Lois, het alter ego van Wijtze Valkema, zag ik februari 2012 bij de Warme Truientour in zijn eigen Meppeler huiskamer met Mensenkinderen. Strak in ‘t pak en trots op het posterontwerp voor het event (zie linksboven) beheerst de nodige instrumenten, maar hield het gisteravond bij zijn gitaar en aparte stemgeluid om bluegrass en gospelliedjes te vertolken. Van het bij huiskamerconcerten gebruikelijke vragenrondje werd geen gebruik gemaakt. Inspiratiebronnen Emmylou Harris en Tony Rice deelden mee in de feestvreugde.

Volgens mc Admiraal Oosterbroek zou Sea & Air, het Duits-Grieks echtbaar Daniel en Eleni Benjamin, zich soms maffer gedragen dan het gekkenhuis aan zou kunnen. Tijdens Xnoizz Flevo Festival 2011 maakte het duo een verrassend goede indruk. Helaas moest ik de band vanwege nog leukere bands deze zomer tijdens Flavor laten schieten. Nu dus de herkansing. En inderdaad van intrigerend basspel met de voetjes op een pedalenset, zoals vroeger onder elk (elektronisch) orgel zat, tot overdwars molesteren van het toetsenbord op Do Animals Cry?, de basdrum kantelen om erop door te spelen en allerhande andere trucs om een duo als 7-piece band te laten klinken, of het nu Scorpions-like stadium rock, de arpeggio’s in Take Me for a Ride of Heart of the Rainbow of was.

Charles Frail ( Amsterdamse singer/songwriter Karel Ensing) speelde in februari 2012 in dezelfde huiskamer in Meppel zijn breekbare luisterliedjes. Nu had hij ze aan elkaar verbonden tot een klein halfuurtje melodietjes over rivieren. Hij hield zijn publiek wel stil en geboeid.

Mensenkinderen heb ik intussen diverse malen live gezien. Plastic bijbel, Hemels huis, Zwarte water en Kinderen, we drinken op het vaderland evolueren, maar doen het nog altijd goed. Tamara van Esch was er net als op Flavor weer bij om enkele nieuwe liedjes te ziengen: Texel, De dag van morgen. De tijd vloog voorbij. De release van het nieuwe album laat nog wachten tot volgend voorjaar.

Mariecke Borger heb ik in augustus kort zien spelen. Met haar bassist en gitarist sprak ze me gisteravond meer aan met de liedjes van haar album Through My Eyes.

Ponoka heeft net een nieuw album Lost in Ponoka en bijbehorend fotoboek Verdwaald in Ponoka uit. Na een try-out, release party en een akoestische show was dit alweer het laatste optreden, maar dan wel een full show, inclusief een quiz voor de echte Alberta en Ponoka specialisten en/of wilde gokkers, een greep uit de liedjes en verhalen uit het boek, voorgelezen door Rick de Gier zelf. Niet de kuise versies die de afgelopen weken voorafgaand aan de album release in het ND stonden, maar wel lachwekkende verliefdheden en bijna-lijfstraffen voor stoute schoolkinderen. De groot geprojecteerde foto’s van Ponoka en omgeving en de country & western songs maakten de feestavond compleet. Rond middernacht opgevrolijkt huiswaarts, van Admiraal vast een uitnodiging voor 2103 op zak: 100 jaar Volkoren vieren!