Désanne van Brederode – Stille Zaterdag

Stille-zaterdagOverspel, kunstvormen en religie bieden allerhande ingrediënten om een roman te schrijven. Met Stille Zaterdag, verwijzend naar de dag dat Jezus Christus in het graf lag, tussen het lijden en sterven, dat op Witte Donderdag en Goede Vrijdag wordt herdacht en de viering van Pasen op de zondag erna, verwoordt Désanne van Brederode de eenzaamheid, herinneren, vieren van een stukgelopen buitenechtelijke relatie. Maurice Benders, strikt katholiek opgevoed, kunstliefhebber en presentator van een kunstprogramma op televisie is getrouwd met Henriëtte. Zij is met tienerzoon enkele dagen naar Rome. Tegenspeelster van Maurice is burgemeester van Amsterdam Sara Mijland, protestant, getrouwd met predikant Johan en zo in meerdere opzichten een vrouw met een publieke uitstraling en verantwoordelijkheid. Hoewel de relatie tussen Maurice en Sara niet zozeer lichamelijk van aard is, in de zelfrechtvaardiging wordt zelfs superplatonisch als kwalificatie gebruikt, zijn de gevolgen na het aftreden van door een Amsterdamse pooier aangeklaagde wethouders toch behoorlijk. Om uiting te geven aan de relatie wordt niet alleen sms ingezet, maar is er ook de verwondering van beeldhouwkunst (bijvoorbeeld De Kus van Auguste Rodin), poëzie (gedichten van Gerrit Achterberg en Lars Gustafsson) en liturgische kleuren (lood, purper en oranje, wit en zwart, rood en groen en goud) als markeringen in het verhaal, dat met flashbacks en korte episodes als een puzzel langzaam maar zeker vorm krijgt. Filosofen en theologen komen langs: Kierkegaard, veel Dietrich Bonhoeffer, Friedrich Nietzsche,  Gertrude Stein, Maarten Luther en kerkvader Augustinus van Hippo. Orpheus wordt gekoppeld aan Lots vrouw die niet mogen omzien, het toch doen en hun straf ontvangen. Sara Mijland overleed op zaterdagmiddag 2010, haar gezin en een (latente) minnaar achterlatend. Een lading knipsels uit bijbelteksten, sacramenten, kerkelijke rituelen uit zowel de protestantse als rooms-katholieke tak, filosofisch kanttekeningen erbij, plus een aardig tijdsbeeld van het afgelopen decennium, het ouder worden en de blik op de Nederlandse invulling van religie van een leeftijdsgenote. De stortvloed aan beschreven emoties, gedachtenspinsels en de veronderstelde kerkelijke / filosofische achtergrond maken de roman geen makkelijk leesvoer, maar vragen terecht je aandacht!

Over de auteur

Désanne van Brederode (Utrecht, 1970) studeerde filosofie en debuteerde in 1994 met de roman Ave verum corpus/Gegroet waarlijk lichaam. Hierna volgden Mensen met een hobby (2001) en Het opstaan (2004) en Hart in hart (2007), bekroond met de Gerard Walschap Literatuurprijs) en Door mijn schuld (2009). Behalve romans schrijft Van  Brederode essays en artikelen en is ze veelgevraagd spreker op het gebied van filosofie en religie.