Daniel Amos – Dig Here The Angel Says

digherefrontDe Amerikaanse band Daniel Amos rond Terry Scott Taylor is al 39 (!) jaar actief. Naast Taylor op zang en gitaar is de line-up nog steeds Ed McTaggart (drums), Tim Chandler (bas) en Greg Flesch (gitaar, toetsen). Ondanks de leeftijd en nevenprojecten als The Swirling Eddies in de 80’s, Lost Dogs (80’s, 90’s en 00’s) was er toch inspiratie om een opvolger voor het dubbelalbum Mr. Buechner’s Dream (2001) te schrijven en geld bij elkaar te sprokkelen via Kickstarter voor de opnames. Intelligente humor, doordachte teksten die je op het verkeerde been zetten als “I found the haystack in the needle” (Forward in Reverse) in het aan de in 2010 overleden Tom Howard (muzikant Tom hielp DA in 1983 het platenlabel Alarma! Records oprichten) opgedragen album Dig Here The Angel Says. Warme banden met The Choir / Lost Dogs maat Derri Daugherty die nu voor de engineering in zijn Sled Dog Studios zorgde. Verder zijn de oude bandleden gitarist en zanger Jerry Chamberlain op Waking Up Under Water, Rob Watson (toetsen) en Alex MacDougall (percussie) van de partij, en speelt  The Choir’s Steve Hindalong percussie. Onmiskenbare DA waverock als in Jesus Wept en de titeltrack. “Dig here,” said the angel I asked “My heart? Or my grave?” “Maybe both,” said the angel, “things can go either way.” (…) “Here’s the catch,” said the angel “You’re gonna suffer for awhile” “I’ll tell you straight,” said the angel “Don’t plan to go out in style” De titeltrack is gebaseerd op een gelijknamig gedicht van St. John of the Cross.

En dus is alles relatief en kun je niets meenemen naar het hiernamaals. “I found my masterpiece in a discount bin, I pound against the wall of my aging skin, crying let me out, let me out…Another bad guy wins, more good friends die, They mounted up like eagles, now they’re dropping like flies. I cry, “Let me out.” You say, “No, not yet. Before he danced, Jesus wept.” (Jesus Wept).

Donkere, maar nadrukkelijk luid gemixte baspartijen vallen op, ook in Our New Testament Best over genade. In het catchy Love, Grace & Mercy is Taylor over de aanleiding eerlijk: “I’m still the problem; And not some other person, place or thing; So to hell with my excuses; I’ve got no one else to blame.” Subtiele percussie, soms wat blazers. In Now, That I’ve Died bezingt hij vanaf ‘gene zijde’ de liefde voor z’n vrouw Debbie en de ervaringen ‘daar’ als opvolger van Banquet at the World’s End (van Motorcycle uit 1993): “I’m never cynical, but still a little sarcastic / By the way the cuisine here is pretty fantastic / And I never have to ask what’s the truth what’s a lie / It’s pretty cut and dried / Now that I’ve died!”

Met DA-medeoprichter Jerry Chamberlain schreef Taylor het slepende We’ll All Know Soon Enough. Wakker na een nachtmerrie in het rockende Waking Up Under Water en de worsteling met twijfel en de schijnbare afwezigheid van God in The Uses of Adversity. De angst voor de dood, het levensmoe zijn en de spanning wat ‘hierna’ brengt staat centraal in The Ruthless Hum of Dread.  Om je niet in mineur te laten eindigen, is er de 11e en afsluitende track The Sun Shines on Everyone. De dood heeft immers niet het laatste woord. Voor het hier en nu geldt: oordeel niet, maar heb lief.  and start loving. Toegankelijke plaat met groeipotentie. Wat een talent blijven de heren aanboren!

Enhanced by Zemanta