The Civil Wars – The Civil Wars

The civil warsHet duo The Civil Wars, ofwel de singer-songwriters Joy Williams en John Paul White zijn na hun Barton Hollow (2011) debuut terug met een – opnieuw door Charlie Peacock geproduceerde – titelloze opvolger. Volgens eigen zeggen met de nodige troubles in de onderlinge professionele relatie. (voor de goede orde: beiden hebben een eigen gezin). Na de opnames van het album dit voorjaar spreken de twee elkaar niet echt, en is Williams degene die de pers te woord staat. .Terwijl de rookpluimen van het relationele slagveld optrekken en de hoes sieren, over naar de muziek. Meer instrumenten, meer swing, niet alleen folksy luisterliedjes, maar dichter tegen country en gospel aan liggende arrangementen. Lead single The One That Got Away (nee, afgezien van de titel in niets te vergelijken met Katy Perry), tevens album opener zorgde dit voorjaar voor de nodige airplay in Amerika en tienduizenden downloads. I Had Me A Girl brengt beurtzang tegen zwierende distorted gitaren. Breekbare vocalen tekenen Same Old Same Old, over de ache of monogamy. Een break-up is ook niet alles. Ervoor kiezen bij je geliefde blijven kan beter uitpakken. Qua setting is Dust to Dust hetzelfde. Het bezingt het universele gevoel alleen te zijn. Eavesdrop, dat Williams na de bevalling van een zoon schreef, is een juweeltje.

Americana in het zondaarsgebed Devil’s Backbone. Het tempo gaat omhoog en country song From This Valley laat je meezingen. Toeval of niet, maar de Civil Wars versie van Tell Mama nam het duo in dezelfde Fame Studio in Muscle Shoals op, als Etta James in 1967. Vocal harmony in Oh Henry, opnieuw americana. Op verzoek van fans een Smashing Pumpkins cover van Disarm (van Siamese Dream uit 1994). Sacred Heart, geschreven in een appartement in Parijs (ja ja, de basiliek van Sacré Coeur bezocht overdag, denk ik dan), laat Joy voorzichtig Frans zingen. Net als de voorlaatste liedjes kabbelt D’Arline (een Franse versie van Darling) voort, hier zelfs met opzettelijk slecht plukken aan de snaren, als ware het een demo. Of dit de zwanenzang van het tweetal is en we vanuit de gebrokenheid een voortzetting van solocarrières zien, zal de tijd leren.