Filmrecensie Nono Het zigzag kind

Nono_jpg_NIEUWEPOSTER-20128131047Jaren geleden las ik Het zigzagkind (1994) van David Grossman, één van de Israëlische auteurs van wie ik graag romans mag verslinden. Bij het verschijnen van de Nederlandse verfilming in 2012 had ik het boek (nog) wel in de kast staan, maar was ik de verhaallijn toch kwijt. Nono het zigzag kind opende het Nederlands Filmfestival 2012. Helaas was de film eerder uit de bioscoopzalen in de regio verdwenen dan mijn agenda toeliet. Na de film volgt gelukkig ook vaak een DVD versie en die hebben we als gezin eind maart bekeken. In de week ervoor was de film van regisseur Vincent Bal (hij deed ook Minoes in 2001 en Man van staal in 1999) genomineerd voor de EFA Young Audience Award als beste Europese jeugdfilm. Nono concurreert met de Franse film Le Magasin des Suicides en het Duitse Upside Down.

Nono, bijna dertien, moet vlak voor zijn bar mitswa van zijn vader naar oom Sjmoel om wat opvoedingslessen te krijgen. Wat beiden nog niet weten, is dat Gaby, secretaresse en minnares van Nono’s vader, inspecteur Feierberg een deal met de elegante meesteroplichter Felix Glick heeft gesloten. Glick en zijn vrouw, een door Gaby geadoreerde Franse zangeres. Tussen alle avonturen door op weg naar Nice ontdekt Nono stukje bij beetje het ware verhaal van zijn vader en zijn overleden moeder Zohara, en dat brengt hem ertoe zich af te vragen wie hij eigenlijk is. Van een blad wordt weer een stamboom gemaakt. Als kantelpunt in het opgroeien naar volwassenheid zijn levensvragen als Wie ben ik? in de tienerjaren universeel. Het inlevingsvermogen van onze eigen kinderen (bij het kijken 13, 11, 9) was weer treffend. Fantasie en werkelijkheid loopt diverse malen in de film door elkaar heen. En hoe zou je het zelf vinden te ontdekken wie echt je moeder en grootouders zijn (geweest)? Tot welk punt wil je je (levens)lijn onderzoeken? En lijk je echt op je vader èn moeder, of mag je gewoon blij zijn met jezelf. Om niet in een literaire film te belanden, vindt David Grossman het prima dat een regisseur juist ontrouw is aan het originele, wat ruwere plot in het boek. Grappig is dan wel bij het gefilmde bar mitswa feestje de auteur zelf naast oom Sjmoel in het publiek te zien zitten. Bekijk anders de making of.

Mijn waardering voor het vanuit de ogen van een tiener neerzetten van de zoektocht. Ouder en jonger dan 13 is zo in de gelegenheid de boodschap op te nemen en te genieten van een gezinsvriendelijke avonturenfilm.