John Elefante – On My Way to the Sun

JOhn Elefante on my way to the sunJohn Elefante is de voorman van de legendarische rock band Kansas, solo-artiest, schreef en speelde muziek op 100+ albums van andere (pop/rock) artiesten en heeft sinds 1993 met broer Dino de opnamestudio The Sound Kitchen in Franklin, Tennessee, waar bijvoorbeeld Bruce Springsteen, Faith HillTim McGraw, Natalie Grant, Amy Grant, Third Day, Jewel, Carrie Underwood, Rascal FlattsBrad Paisley e.a. in de loop der jaren gebruik van maakten.

7 mei bracht hij zowaar een nieuw soloalbum uit. Kijk naar het hoesontwerp van On My Way to the Sun en je weet welke generatie meteen blij wordt van de progressive rock, gitaarsolo’s, vette drumpartijen, inbreng van strijkers, bells & whistles. In januari 2012 begon John een Kickstarter project, haalde meer dan $57.000 op, terwijl Syntax Records de marketing en distributie verzorgd. Zelfgeproduceerd zonder in te boeten aan kwaliteit in de 10 liedjes. Elefante won eerder viermaal een Grammy Award, vijfmaal een Dove Award en weet dus wel wat nodig is om een goede plaat te maken. Opener This Is How The Story Goes (11 minuten lang!) brengt Elefante weer samen met huidige Kansas bandleden Rich Williams en David Ragsdale.

Helaas zijn Kerry Livgren en Dave Hope niet van de partij om getuige te zijn van Elefante’s visitekaartje “And this is how the story goes/You must believe it all my friends from the beginning to the end/Cause everyone lives forever/We just have to choose where my friend. (…) A Virgin had a Son/And a stone was rolled away/So how can we be terminal because He lives today.”

Where Have The Old Days Gone, goede vraag in de 2e song, een lekkere klassieke rocker, inclusief een uitgebreide gitaarsolo. Je waant je in de titeltrack, Half The Way Home en het akoestisch getinte We All Fall Short zó terug in de 70’s en 80’s, zonder je een moment te vervelen. Harmony zang in The Awakening en All I Have To Do. In This Time gaat het over het behoeden van vrouwen voor de keuze voor abortus. John’s eigen dochter kan erover meepraten. Mid-tempo rock in Don’t Hide Away en de akoestische afsluiter, een klassieke altar call Confess maken de set compleet. “My new CD is really birthed out of demand from my core fan base, as well as a longing to make a new record better than the one before,” aldus Elefante zelf in een interview. Goed gelukt, zeg ik dan.