Een wandeling rondom de Veluwe van Putten naar ‘t Harde

Op mijn wandeling rondom de Veluwe stonden vandaag de etappes van Putten naar ‘t Harde op het programma. Mijn auto zet ik ‘s ochtends op het eindpunt, de P+R van station ‘t Harde.

Etappe 16 Putten – Hulshorst (20,6km)

Vanaf station Putten net niet het dorp zelf in, maar linksaf over de Husselsesteeg en de Putterbrink. De zon staat al hoog, maar geeft nog mooie doorkijkjes tussen de bomenrij. Landgoed Volenbeek leidt naar Oud Groevenbeek, waar een verbouwing tot ergoedlogies onderhanden is. Het landhuis, watertoren en omliggende bossen ogen fraai. Nieuw Groevenbeek, de bossen van Ruigeveld en de Schietberg en de Haspelberg brengen je in het Leuvenumse bos en het Harderwijker bos. Een houten uitzichttoren beklim ik om het Beekhuizerzand nog beter te kunnen zien. Na het doorkruisen van de zandverstuiving, tevens militair oefenterrein, nader je de snelweg A28 en het spoor, waar deze etappe eindigt bij voormalig station Hulshorst. Let op: op p.126 van de routebeschrijving moet je niet bij nr. 15, maar 13 linksaf slaan. Op p.127 is de vijfsprong een viersprong.

Etappe 17 Hulshorst – Nunspeet (10km)

Deze etappe wisselt tussen de bouwlanden net buiten de Veluwe en de stuifzanden en bossen van de Veluwe. Meermalen kruis je de spoorlijn en snelweg, maar ook deze etappe is erg mooi. Vanaf “station” Hulshorst, waar Gerrit Achterberg in de jaren ’30 van de 20e eeuw wachtend op zijn geliefde uit Oldebroek een gedicht schreef, leidt de route over grote stukken van de Hulshorster Bosrandroute over graspaden, langs bosranden en door het Belvederebosch en Hendriksbos ten zuidwesten van Nunspeet. Bij het transferium met uitkijktoren en station Nunspeet eindigt de etappe.

Etappe 18 Nunspeet – ‘t Harde (12km)

Langs het spoor en door het gemeentebos van Nunspeet naar de Zandenplas. Op deze koude, maar zonovergoten Tweede Paasdag is het op wandelaars, ATB’ers en hondenbezitters na natuurlijk rustig in de bossen en bij zo’n recreatieplas.

De route gaat over de Kraaienberg met heide en opnieuw door een zandverstuiving, ditmaal De Zoom. Ampie’s Berg en bloementuin, een zelfgebouwde berg van 15m hoog, laat ik links liggen, de laatste stukken door het bos onder ‘t Harde ken ik dankzijde het Westerborkpad, dat vandaag enkele keren geraakt wordt, al wel goed. De temperatuur is nu 8 graden boven nul. Mijn benen vinden het allemaal nog best, m’n rug minder. En dus is het goed, dat het einde in zicht is.

Thuisgekomen blijkt hoezeer ik bijgekleurd ben vandaag. Het gloeit gewoon 🙂 Zou de lente dan toch….?