Depeche Mode – Delta Machine

Depeche mode delta machineDepeche Mode (Andy Fletcher, Dave Gahan en Martin Gore) koos met het 13e studioalbum Delta Machine (Columbia Records) voor een eenvoudiger, Delta blues meets electronica aanpak dan Sounds of the Universe (2009). Na Playing the Angel (2005) en Sounds… is producer Ben Hillier voor de 3e maal aan boord, terwijl de mix door Flood werd verzorgd. Na  de rustige opener Welcome To My World gaat halverwege Angel de mix tussen 6/8 maat en synthpop pas echt los. Soft Touch/Raw Nerve is ook illustratief  voor deze mix. De ballad Heaven werd 1 februari op VEVO gelanceerd als eerste single van de in 2012 in Santa Barbara en New York opgenomen plaat.

In het door Dave Gahan met Kurt Uenala geschreven Secret To The End valt pas echt op hoe onderdrukt de TR808 achtige drumsounds klinken. Het duo schreef ook het warme Broken en Should Be Higher. De loops zijn minimaal in My Little Universe, de zang trekt je als het ware naar de speaker om geconcentreerd te luisteren. In de 2e helft nemen de synths de lead. De organische Depeche Mode sound, zoals de heren het zelf noemen, wat hen betreft in lijn met andere albums. Toch opnieuw een blues gitaar lick aan de start van Slow. Martin Gore zingt alleen in The Child Inside de eerste stem. De teksten zijn wel vaak in de 3e persoon geschreven, emotionele afstand dus, nergens een glimp van eigen verlangens, verdriet of frustratie. Treffend ook dat vrijblijvende in Alone, (“I was there when you needed me most; I was there when you wanted me least; I was your father, your son your Holy Ghost and priest. Through your failures and success. Through your losses and gains I didn’t see much hapiness or pain. I couldn’t save your soul.”), dat overigens wel fraaie samenzang op een onderkoeld partijtje synths biedt. Qua ritme nog een beetje aan Personal Jesus refererent is Soothe My Soul, maar je mag ook gewoon bluesrock zeggen. Goodbye zwaait uit, andermaal in klassieke bluesy mood.

“Mijn” Deluxe Edition is uitgevoerd als 28 pagina’s tellend fotoboekje met harde kaft met daarin 2 schijven. Naast de reguliere CD een bonus disc met 4 extra nummers. Long Time Lie is een ballad met wat ruwere zang; Happens All The Time ook een uitgesponnen slow motion; deep bass sounds en bleeps als basis voor Always. Tenslotte het naar een remix snakkende mid-tempo All That’s Mine. “This must be someone else’s story.” Ik merk bij de vele malen beluisteren, wel dat de waardering groeit. Geen instant popplaat en dus oppassen bij je afweging ‘m te kopen. “Onze” Anton Corbijn maakte de foto’s voor het boekje.