Filmrecensie The Life of Pi

      2 Comments on Filmrecensie The Life of Pi

Life of Pi filmTien jaar geleden won Yann Martel de Booker Prize met het boek The LIfe of Pi over de schijnbare onmogelijke overlevingstocht van een jonge  schipbreukeling op de Stille Oceaan. 227 dagen als enige overlevende vanaf de Marianentrog samen met een Bengaalse tijger uiteindelijk de Mexicaanse kust bereiken. Vijf jaar geleden las en besprak ik zelf het boek. In alle eerlijkheid was ik niet echt warm van het literaire gehalte ervan.

De schrijver betoogde dat je door het lezen van Life of Pi in God zou gaan geloven. Die keuze had ik zelf al eerder gemaakt, en heb ook geen getuigenissen gehoord van bekeerlingen dankzij dit boek. Anyway, ik mocht er wel uit voorlezen tijdens de huwelijksvoltrekking van vrienden Henk & Mischa van der Steen in de Rooms-Katholieke kerk in Helmond in 2007.

Ik was niet verbaasd de verfilming te ‘ontdekken’, want daarvoor leent Life of Pi zich natuurlijk wel. David Magee heeft met de bewerking al 3 Golden Globe Award nominaties op zak. Het internationaal filmfestival 2012 van India opende met de film. En voor de trailer werd Coldplay’s Paradise ingezet. Na ontdekt te hebben dat de filmkeuring toch echt 12 jaar vereist, en dus beide dochters ondanks hun belangstelling teleurgesteld moesten worden, ging ik vrijdagavond met m’n zoon kijken bij Luxor in Hoogeveen.

“…een door de tijdgeest gemarkeerde mix van religie (Pi scharrelt rond in het rooms-katholicisme, hindoeisme en islam) en een jongensavontuur (hoe overleef je met een zebra, hyena en een Bengaalse tijfer op een reddingsloep in de Grote Oceaan?)…”

Een lokale schrijver zoekt op aanraden van een familievriend de nu in Montreal, Canada, woonachtige immigrant Pi(scine Molitor) Patel op om zijn bijzondere verhaal te vernemen. Als kijker word je langzaam meegezogen in Pi’s leven. Van het Parijse zwembad Molitor met het kraakheldere water, de jeugd van Pi, zijn snuffelen aan Hindoeïsme, Christendom en Islam. In de dierentuin van zijn vader wil hij Richard Parker, een Bengaalse tijger voeren. Het komt hem op een reprimande te staan. Een carnivoor versus vegatariër. Dan zijn eerste jeugdliefde van wie hij op z’n 16e alweer afscheid moet nemen. In het post-koloniale India is voor een gepachte dierentuin geen ruimte meer. Pa besluit met z’n gezin en dieren te emigreren naar Canada en scheept in op een Japans vrachtschip Tsimtsum. In een storm roept Pi op de brug de god van de storm aan, en alsof deze onmiddellijk straft, vergaat het schip. Perfecte scène voor een 3D film en surround geluidseffecten. Als enige overlevenden in een reddingsloep: Pi, een gewonde zebra, een orang-oetan, een hyena en Richard Parker. Dat past niet allemaal, dus doodt de hyena de zebra en de aap om vervolgens door de tijger te worden gedood.

Dan volgt een spel van domeinafbakening, respect en vooral zoeken naar eten en afleiding, verwondering over de natuur en het als mens moeten heersen erover. Mooi verfilmd, net snel genoeg om niet zelf loom in te dutten. Niet  de plastic soep, maar een eiland vol stokpaardjes en vleesetenede planten wordt aangedaan. Geen lekkere plek om te blijven, wel om proviand in te slaan voor mens en dier. Gestrand op de Mexicaanse kust neemt Richard Parker geen afscheid, maar schuifelt de plaatselijke jungle in.

De vertegenwoordigers van de Japanse rederij nemen geen genoegen met dit verhaal. Volstrekt ongeloofwaardig voor de verzekeraar. En dus dist Pi in het ziekenhuisbed een allegorie op, als alternatieve ‘waarheid’. Met deze twee verhalen laat hij later de schrijver in Canada ook de keuze en trekt dit door naar god(sdienst). Heel postmodern: ieder z’n eigen waarheid. En “god”, die openbaart zich op veel manieren, straffend, genadig, actief betrokken of eindeloos ver weg. Namen doen ertoe in de film, maar ook weer niet. En tot elkaar veroordeelde schepsels mogen spelen met binden en loslaten. Er wordt gehuild om familie, maar nergens navraag gedaan, geen afscheid genomen van een geliefde in India, maar een klein jaar later ook géén contact mee gezocht. En de schrijver mag meeëten, maar het hoeft allemaal niet. Verwoorde vrijblijvendheid die wel roert bij het zien van lijden, maar ook mij als kijker dus niet echt raakt en in beweging zet.

Een goede uitleg over de twee verhalen die Pi in het boek te berde brengt en waarmee de film ook speelt op het eind, vind je bij Ben Kendrick. De cast en de details over de filmproductie staan op Wikipedia en IMDb.

Enhanced by Zemanta