Pet Shop Boys – Elysium

      6 Comments on Pet Shop Boys – Elysium

Was Yes in 2009 voor mij de terugkeer van Neil Tennant & Chris Lowe, ofwel Pet Shop Boys, zijn we inmiddels het live album Pandemonium (2010), de verzamelaar Ultimate (2010), het concept album The Most Incredible Thing (2011) en de remastered Format (2012) verder, en is het 11e studioalbum Elysium in de 30-jarige carrière van de mannen uit. Je krijgt de indruk, dat de platenmaatschappijen het oeuvre van de boys ontzettend uitmelken, terwijl de potentie met nieuw materiaal te komen onverminderd groot blijft. Muzikaal weinig nieuws op Elysium, of het moet de ingetogenheid zijn. Chris Lowe en producer Andrew Dawson tekenden voor de klankkleuren van vóór de dansexplosies van Yes.

Die start meteen in de opener Leaving I know enough’s enough and you’re leaving/ you’ve had enough time to decide on your freedom” en vervolgt in het trage Invisible. The Winner, een typische powerballad à la Pet Shop Boys, terwijl Your Early Stuff appelleert aan de gevoelens die de bekendheid met zich mee brengt. Dezelfde thematiek kent Ego Music. “In a sea of negativity, I’m a statue of liberty,” Wat meer pit heeft A Face Like That. Breathing Space neemt andermaal gas terug. Het zou toch niet de zwanezang van heren op leeftijd zijn geworden? Voor Hold On werd een meerstemmige samenzang over de toetsenpartijen gelegd, die het in een musical goed zou doen. Hartverwarmend, de handen in elkaar en meezwaaien maar. Het pianospel in Give It a Go klinkt zo rustgevend, dat je de bombastische songs van eerdere albums eeuwen geleden vindt. Interessant is het akkoordenschema op Memory of the Future. Everything Means Something, daar kun je het mee doen. En wat te denken van de afsluiter Requiem in Denim and Leopardskin. Van mij hoeven de heren nog niet naar de Elysische vlakte, de verblijfplaats van de gelukzaligen in de Griekse mythologie.

English version

For me Yes (2009) meant the return of Neil Tennant & Chris Lowe, a.k.a. Pet Shop Boys. Since then, the boys released the live album Pandemonium (2010), best of Ultimate (2010), and the concept album The Most Incredible Thing (2011) plus a remastered Format (2012). Now, the 11th studio album Elysium in their 30 years spanning musical career is out. You might get the impression that the record labels abuse the oeuvre of the PSB, but the potential to come up with new material stays as powerful as before. No musical surprises and new directions on Elysium, if you don’t count the sobriety. Chris Lowe and producer Andrew Dawson reused sound patterns of the era preceding Yes‘s danceable tracks.

Right from the start that more retro sound gives Leaving its flavourI know enough’s enough and you’re leaving/ you’ve had enough time to decide on your freedom” The slow Invisible is a beauty too. The Winner, a signature PSB power ballad, is followed by Your Early Stuff, appealing to celebrity’s feeling of being known everywhere and by everyone. This theme returns in Ego Music“In a sea of negativity, I’m a statue of liberty,”  A Face Like That. gots some more upbeat feelig. Breathing Space slows down again. Please, let it not be PSB’s final song. Multiple vocal layers on the keys part build up Hold On. The sound would be great in a musical: warm, lift hands and wave them from left to right. Relaxing piano in Give It a Go lets you forget the bombastic songs from previous albums. The chord scheme in Memory of the Future is interesting. Everything Means Something, who wouldn’t agree? A powerful finale Requiem in Denim and Leopardskin. No, I will not send the boys to the Elysian Fields, that mythical place where the dead souls are going.