Videoclips door de ogen van de Youtube generatie en hun ouders

In het Tsjechische Doubrava hadden we in augustus tussen de vele tientallen andere satellietzenders de beschikking over het muziekstation Ocko. Elke avond na Tagesschau op ARD en het Acht uur Journaal op BVN waren de reeksen videoclips op Ocka ons ‘vermaak’. Voor Klazien en mij een continue SongPop, herkenning, gokken en ontdekken van niet eerder geziene clips. Voor de kinderen vooral een kennismaking met beelden bij liedjes uit weleer. Van 21-22u pop/rockliedjes uit de 80’er of 90’er jaren, na 22u die uit het achterliggende decennium, noughties voor ingewijden.

Het echt leuke zit in de boordeling van de videoclips, de mini-speelfilms, maffe ondersteuning of volledig de plank misslaande graphics bij de liedjes door ons drietal van 13, 11 en 9 jaar. Genadeloos wordt Phil Collins ontmaskerd in Dance Into The Light (“Hij danst niet eens, waarom heet zijn liedje dan zo?”), het opvallend vrolijke Shiny Happy People van R.E.M. (ook die treurige gekarakteriseerd als kinderachtig (“Ze willen doen alsof ze nog kinderen zijn, maar ze zijn niet meer jong.”).

De mannen en vrouwen van Ace of Base zien er niet uit in Life Is a Flower. De neus van Michael Jackson in Blood On The Dancefloor wordt spontaan geassocieerd met die van Voldemort uit Harry Potter. Met de dansers rond Enrique Iglesias doet Marianne wel spontaan mee. Het blauw-leren pakje van Dr. Alban in Sing Hallelujah, de voodoo spelletjes bij de quiz van Black Eyed Peas in Don’t Phunk With My Heart, het gekronkel van Kylie Minogue in Spinning Around en de graphics van Pet Shop Boys in Se a Vida en Where The Streets Have No Name / I Can’t Take My Eyes Off Of You: wat is er een bedenkelijke kwaliteit voor vaag afgebakende doelgroepen afgeleverd.

Wat willen ze nou?

Wat willen Beyoncé en Shakira behalve tegen de muur staan en wat schudden met de billen nou in Beautiful Liar? Of waarom duwt de zanger van The Verve in Bittersweet Symphony elke voorbijganger omver? Welke video editor is schuldig aan Missy Elliot‘s 4 My People, waarin de dame zelf als enige nauwelijks in beweging is?

Die clips zijn immers voor tieners gemaakt, niet voor veertigers als wij. Zelf hebben we dan bij Alana van eendagsvlieg Wes herinneringen aan de danslessen voor ons huwelijk (hierop werd de Cha-cha-cha gedaan bij de dansschool in Meppel), hebben bij Living Daylights van a-ha associaties bij de James Bond film, maar ook de nog erg jonge koppies van de Noorse bandleden. Wij weten dat Marky Mark een one hit wonder is wat muziek zoals Good Vibrations betreft. Hij heeft in de 90’s in z’n ondergoed meer furore gemaakt in sexy Calvin Klein reclames en acteert tegenwoordig onder de naam Mark Wahlberg. Zijn nieuwste film Ted haalde onlangs de kranten.


Aan de andere kant heeft Johan daags na het zien van Usher‘s Yeah de song gedownload.

Is Lady Gaga‘s Edge of Glory niet een smerige (en onbenullig seksueel getint gefilmd) rip-off van Céline Dion?  En wat een verkrachting van de Lambada van Kaoma, inclusief gekopieerde beelden uit de originele videoclip in Taboo van Don Omar!

Zelf houd ik moeite met mooie vrouwen als Christina Aquilera die in Beautiful medemensen die iets te nadrukkelijk gecast zijn op ‘minder mooi’ een hart onder de riem wil steken, dat echte schoonheid niet (alleen) in het uiterlijk zit. Want Christina zelf wordt bewonderd om haar uiterlijk, toch? Geef me dan maar de meer tijdloze popliedjes van dames als Yael Naim (New Soul) of Natalie Imbruglia (Torn). Bijbehorende clips zijn ook jaren later goed om aan te zien en prikkelen om bijvoorbeeld het in 2010 uitgebrachte She Was a Boy respectievelijk Come To Life uit 2009 te beluisteren. En dat is weer heel 2012: de Spotify generatie 🙂