David Pefko – Levi Andreas

David Pefko (1983) woont afwisselend in Amsterdam en Athene. Levi Andreas, zijn debuutroman, gaat over vluchten, leugens en bedrog. Het boek bestaat uit 4 delen, waarvan het eerste ‘Sommige mensen kunnen maar beter helemaal niet denken’ in korte hoofdstukken de 2 hoofdpersonen, Rosa en Levi Andreas belicht. In alle eerlijkheid had ik het na 90 pagina’s helemaal gehad met dit boek, hoe ‘geweldig’ andere recensenten het werk ook bejubelden. Het platte in de schildering van strijkdame Rosa, die wars van een echte relatie maar een op seks en behoeften van haar vrouwelijke partner gerichte verstandhouding met “het 22-jarige meisje” onderhoudt. Van studie psychologie tot een baantje in een stomerij. In het borstzakje van een overhemd van “nummer 217” (Levi Andreas) vind ze een briefje, dat de aanleiding voor een zoektocht naar deze mysterieuze man is. Een vage introductie van Levi zelf die in de ik-persoon vertelt, maar pas laat kleur krijgt ten opzichte van Rosa. Frasen zoals hieronder deden me net teveel denken aan de Jan Wolkers manier om het met seks doortrokken leven te beschrijven: “Na een paar dagen begon zelfs zij de stad saai te vinden. We hadden eigenlijk ook wel genoeg van de gondels, de Japanse toeristen en ook van het toch wel slechte eten. Ik wilde eigenlijk al een paar dagen eens neuken, en dat was ook waar ik constant aan dacht terwijl ik door de smalle straatjes liep te slepen met tassen vol nieuwe overhemden en schoenen. Op de hotelkamer had ze gezegd: ‘We gaan niet neuken, als je echt zo graag wilt neuken moet je maar naar de hoertjes gaan.’ Ze keek erbij alsof ik haar net had gevraagd om haar eigen kots op te eten, zo keek ze al een tijdje als ik aangaf dat ik wilde neuken.” (p.90)

Met nog ruim 300 pagina’s voor de boeg breng ik dit boek graag terug naar de bieb in ruil voor meer verheffende en doordachte literatuur.