Color Theory Presents Depeche Mode: The Remixes

Brian Hazard aka Color Theory is een trouwe Depeche Mode fan. Na een tribute to Depeche Mode album beloofde hij zijn fans om elke maand een bonus remix gedurende een jaar te verzorgen. De opbrengst is Color Theory Presents Depeche Mode The Remixes, dat in december 2011 uitkwam. Remasters van remixes van remakes van tijdloze originele Depeche Mode hits, plus een bonus track: Ponytail Girl. Here Is The House is origineel op Black Celebration (1986) een wat tam liedje, de remixes van allerhande synthpop bands maken er een pittiger boel van. Op dit Remixes album vind je de geslaagde Atomzero mix, de Vz Chinese Theatre E.C. Version met een meer recht-toe-recht aan ritme en de Some Stranger’s Funky Pleasure Mix, de naam dekt de lading. De Chiptune mix van I Am You, origineel op Exciter (2001), krikt het tempo op tot lekkerder dan het slome Depeche Mode origineel. Ook de bewerking van Leave in Silence van A Broken Frame is goed gelukt. But Not Tonight van Black Celebration (1986) in Late Night Devotional Remix en Tristraum remix (juist met synthpop maten Tristraum) zijn ook beide vlotte mixen. Sweetest Perfection van Violator (1990) is in Color Theory’s heerlijke droommuziek geworden. Andere bands maakten er wel eens een zwaarde techno sleper van. Sister of Night van Ultra (1997) in de Tagiroff mix begint met eenvoudige synth string pads, akoestisch gitaar wil een wat opener arrangement bieden, maar deze remix is wat mij betreft een zwakkere in de collectie. It Doesn’t Matter van Some Great Reward (1984) is in de Fr/action remix onvervalste 80’s synthpop; qua sound dicht tegen The Echoing Green aan. World Full of Nothing van Black Celebration is ambient geworden in de Midnight mix. Het gebed om vergeving One Caress van Songs of Faith and Devotion (1993) is in Color Theory’s versie ook goed geslaagd. Twee versies van Ponytail Girl, een liedje dat rond de release van Exciter ten onrechte voor een Depeche Mode song werd gehouden door downloaders (zie uitleg van Hazard op forum), een rustige Ralph versie en een meer trippy Casm mix maken het luisterplezier compleet. Bewust heeft Brian Hazard afgezien van de zoveelste versie van Personal Jesus of Enjoy the Silence. Met een dwarsdoorsnede als deze groeit je zin om weer in de originelen te duiken, ook! 🙂