Blaudzun – Heavy Flowers

      1 Comment on Blaudzun – Heavy Flowers

Singer/songwriter Johannes Sigmond alias Blaudzun heeft na een titelloos debuut (2008) met stemmige folk, een succesvol vervolg Seadrift Soundmachine (2010) met uitgebreidere arrangementen een derde album, Heavy Flowers afgeleverd. Elephants rond een in oorlogsmuseums en hoerenkasten rondscharrelende vrouw werd als eerste fris klinkende single met dubbele bodem uitgebracht. De bells and horns vallen op. Bloedserieuze opener Flame On My Head was de tweede single, sprekend van verlangen naar een geliefde. Vooraf had Sigmond aangekondigd een sober conceptalbum over het einde der tijden te maken. En ondanks een verzwaarde albumtitel klinkt de muziek nog aardig opgewekt. Sigmonds stem blijft overslaan en met emotie beladen in bijvoorbeeld de titeltrack. Orkestratie met banjo, accordeon, ukelele, viool en de lap steel van broer Jakob geven een eigen klankkleur aan de liedjes. Verwijzingen naar Johannes’ wortels in een pinkstergemeente zijn er nog wel, hoewel de liedteksten niet voor één gat te vangen zijn. Blaudzun waakt er wel voor de songs te zeer te duiden. Er mag getwijfeld en gevraagd worden, hij zal niet uitleggen hoe de wereld in elkaar zit. De thematiek wordt open gehouden, zodat een breed publiek zich een eigen voorstelling bij betekenis en invulling kan geven. Le Chant des Cigales zwelt aan, pakt even door en zet al snel de fade out in. Banjo in het up-tempo We Both Know, verderop zelfs tijd om mee te fluiten. Het tempo gaat in Solar omlaag. De lap steel doet hier de truc, evenals in het walsende Who Took The Wheel. “Forget the sorrow melody” klinkt het in Monday. In het vlotte Sunday Punch kunnen zelfs de voeten van de vloer (“Never waste a dawn”). Banjo zet het folksy Another Ghost Rocket in. Als toegift de Nocturne versie van Elephants met de steel in de hoofdrol. Verkijk je niet op je oordeel bij eerste luisterbeurt. Heavy Flowers is met recht een groeiplaat.