Henk Jan Kamsteeg – De volgende 30 jaar

Hoe wil jij over 30 jaar op je leven terugkijken? Henk Jan Kamsteeg, trainer bij Blanchard International, eindredacteur van Leadership Magazine en schrijver voor opinieblad CV*Koers maakte door wat Andries Knevel jaren geleden al eens op een Masters in Business avond bij Capgemini consultants de dertigersdip noemde. Een herkenbaar beeld voor veel mannen, inclusief mijzelf: de combinatie van werk, kerk en gezin, work/life balance, prioriteiten stellen, goede voornemens en een weerbarstige werkelijkheid die met name in de spitsuur van het leven tussen de 25 en 40, en dus vóór de behoefte aan de spreekwoordelijke motor, nieuwe blonde vrouw, etc. rond je 40e speelt.

De gekozen vorm van De volgende 30 jaar, een parabel rond ‘soortgenoot’ Hans Bartelds, doet denken aan De Kleine Prinses maakt projectmanagement stoer van Nicoline Mulder of Oscar & Linda van Herman Koster om projectmanagement principes in een persoonlijk, aansprekend verhaal over te brengen. John Kotter deed het in Help onze ijsberg smelt, Spencer Johnson in Wie heeft onze kaas gepikt? De boodschap heeft voorrang en dat beperkt de diepgang in het verhaal, herkenbaar uit de andere boeken. Kamsteeg is spreekbuis voor inzichten van bekende managementboekenschrijvers als Stephen Covey (De zeven eigenschappen van effectief leiderschap), Ken Blanchard (Ken Blanchard over Leiderschap en Volle kracht vooruit! Visie is de motor in je leven), Daniel H. Pink (Drive, de verrassende waarheid over wat ons motiveert), Warren Bennis (Jonge Honden, Oude Rotten) en Ben Tiggelaar (Dromen, Durven, Doen; Ben schreef ook het voorwoord),

Voor de niet-christen is het nadrukkelijk vanuit christelijke optiek geschreven boekje en dus ook naast managementgoeroe’s inspiratie putten uit evangelist / motivational speaker Nick Vujicic (Leven zonder beperkingen), theoloog John Ortberg (Geloof & twijfel) en preken van Tim Keller mogelijk een extra hobbel.  De begrafenis van Hans Bartelds’ vader roept persoonlijke vragen rond behaalde doelen, motivatie en nagestreefde (h)erkenning op. In lijn met Covey’s principe Begin met het einde voor ogen, is een set eigen grafredes de aftrap voor een persoonlijk mission statement en een rondgang langs behulpzame coaches die naast boekenwijsheid Hans met praktische adviezen dienen. Spannend natuurlijk hoe Hans’ vrouw Babette en kinderen reageren. De ontdekte wijsheden slingert Hans via Twitter richting volgers (een aantal is gepubliceerd op @hans_bartelds). Oneliners als

https://twitter.com/#!/Hans_Bartelds/status/140097868643041281

worden (net als veel andere tweets van willekeurige mensen) zonder context niet spontaan begrepen. Als lezer blijf je in het verhaal, dat zich soepel laat uitlezen. Nee, de auteur spiegelt geen maakbare toekomst, wel de invloed die je zelf kunt hebben op je keuzes en de moeite die het kost achter je werkelijke waarden en onderliggende drijfveren te komen. Want tussen de buzzwords in de grafredes, de krenten daaruit in een personal mission statement en de dagelijkse praktijk zit weerstand, je eigen falen, overmoed en dergelijke. Gods genade geeft dan de vrijheid om niet alleen stil te staan, terug te blikken, maar ook gas te geven de toekomst tegemoet.

In de epiloog is Hans Bartelds net met pensioen gegaan. Een indrukwekkend afscheid met dankbetuigingen. Twitteren doet Hans al jaren niet meer. Zijn gezin staat op #1, daarna pas werk en kerk. Waar ik zelf veel van de boeken en inzichten ken, bood De volgende jaar op onverwachte momenten toch weer prikkels, als bij de verkenning van Paulus’ oproep aan de Efeziërs: “Doe uw werk met plezier, alsof het voor de Heer is en niet voor de mensen.” Het ‘alsof’ dat beter ‘sowieso…’ had kunnen zijn. Om in de stijl van De volgende 30 jaar te blijven:

https://twitter.com/#!/Hans_Bartelds/status/134564668848078848

https://twitter.com/#!/Hans_Bartelds/status/134564893033635840