Ben Bouter – Pianist zonder brein

“Je vraagt je af waarom ik hem heb vermoord”. Met die vraag opent Ben Bouter (1948) zijn korte roman Pianist zonder brein, dat me vanwege de titel en gelezen boeken over neurologische aandoeningen en muziektherapie interesseerde. Maar ook de klassieke literatuur is een dankbare bron. Want als citaat uit het verhaal van Oedipus koos de auteur voorafgaand aan het eigenlijke verhaal: “O kinderen beklagenswaard, ‘k weet al te wel wat gij hier vragen komt. En ach, mij is bekend: gij allen lijdt; en lijdt gij veel, toch is er geen die zoveel lijden kan dat het mijn leed gelijkt. Want allen ondervindt ge als eenling leed, van één alleen, van and’ren niet. Mijn ziel beweent het leed van allen.” Het raadselachtige leven van wonderpianist Youri, behept met epileptische aanvallen en zodoende op de operatietafel om een deel van zijn hersenen te moeten afstaan om de epilepsie….en misschien wel zijn muzikaal talent te verliezen. Eline is anesthesioloog (anesthesist is bekender Nederlands) en bekommert zich om haar patiënt, tegen alle medische regels rond afstand houden in.

In de amper 140 pagina’s ontwikkelt zich de persoon van Eline verder in steeds meer in de band van de wonderbaarlijk herstellende Youri, diens familiebanden en haar eigen afkomst. Wie stalkt haar door een steen met briefje getekend met KP door haar raam te gooien? Welke geheimen heeft Eline’s vader? Wie is wiens vader? Het Rotterdam van begin jaren ’60 vormt het decor, zonder opdringerig te zijn. Muziek, de bouw van De Doelen, een vleugel en een modern Oedipus complex zijn de thema’s in dit lezenswaardige boekjes. Bouter schrijft in korte zinnen en weet treffend de emoties weer te geven. En is het inderdaad moord of een ongeluk? Is recht gedaan? Grappig boekwerk.