Coldplay – Mylo Xyloto

      1 Comment on Coldplay – Mylo Xyloto

Al enkele weken vóór de officiële releasedatum van 24 oktober 2011 circuleerde Mylo Xyloto online. Alsof Coldplay het allemaal prima vond, immers hoe meer reclame voor het album in blogs, fora en zoekresultaten op Google, des te meer verkoop van het album zelf. Blijft jammer natuurlijk, dat waarschijnlijk geen van de illegale downloads gepaard gaat met een spontane overboeking op de rekening van Chris Martin c.s. Ik heb A Rush of Blood to the Head (2002), X&Y (2005) en Viva la Vida or Death and All His Friends (2008) en het live album LeftRightLeftRightLeft (2009), dus kon een nadere blik op en keurig op schema liggende Mylo Xyloto niet ontbreken. Brian Eno nam andermaal als producer de band mee in het schrijfproces. De productie was in handen van Markus Dravs, Daniel Green en Rik Simpson. Van de tientallen liedjes in de conceptfase belandden er uiteindelijk 14 op het elektronisch, CD en LP uitgebrachte album.

In de met synths volgeladen Princess of China zingt Rihanna beurtelings met Chris Martin. De titeltrack is een 43 seconden durend instrumentale opmaat voor het up-tempo Hurts Like Heaven, waarin zelfs een autotune opduikt. Ik zou denken dat de band die niet nodig zou hebben. Het contrast tussen de elektronica en de elektronische piano valt nog het meest op. Deze twee eerste tracks brengen me nog niet echt in beroering. Deze zomer was Every Tear is A Waterfall al uitgebracht als single, de volgende single is track 4 Paradise, waarin opnieuw de frase “every tear is a waterfall” langskomt. De electronica strijdt er in de mid-tempo mix met de rockgitaren en wint; de ruimte voor het publiek zit in een ‘ooooahhh’ frase en het snelle klappen dat op dit ritme mogelijk is. Naast het al genoemde Every Tear is a Waterfall is Charlie Brown de gedoodverfde signature song die je jaren zal bijblijven, zoals Viva La Vida, Fix You of Clocks van de eerdere albums. Martin schreef het nummer thuisgekomen van een Bruce Springsteen concert. waar The Boss in de 21e eeuw nog goed voor is.  Us Against The World, een gitaarballad, is het rustpunt vóór M.M.I.X. als 49 seconden synthpad je meeneemt naar het tranendal van Every Tear Is a Waterfall, dat teruggeplaatst in de ’70s de funkhit I Go To Rio van de Australiër Peter Allen heette. Major Minus wisselt de energie van semi-akoestische gitaar in de coupletten met Edge-like gitaarwerk en Bono-like falset zang in het refrein. Guy Berryman speelt er helaas slechts obligate baslijnen, hij had het best meer mogen laten swingen. In de 2 minuten durende fraaie gitaarballad U.F.O. is het tempo weer weg, maar bidt Martin wel: “Lord I don’t know which way I am going. Which way river gonna flow. It’s just seems that upstream, I keep rowing. Still got such a long way to go. In that light, it’s your eyes. I know, I swear, we’ll find somewhere the streets are made of gold. But let’s fly, split the sky, but that’s all right, sometimes, sunlight comes streaming through the holes.” Up In Flames etaleert Martins kunst octaven te overbruggen, verder glijdt de ballad bij oppervlakkig beluisteren ongemerkt voorbij. A Hopeful Transmission als derde instrumentale bruggetje bevestigt het beeld van een conceptalbum. Na 33 seconden doorbreken intense cymbals, gitaar- en toetsenpartijen, alsof je op een willekeurig Ian McIntosh album bent beland, de rust. Die referentie en m’n voorliefde voor synthpop maken Don’t Let It Break Your Heart om te smullen. Ja, Eno’s 80’s hooks en Jonny Buckland‘s gitaar zijn hier dé truc. In het zoet startende Up With The Birds (met credits voor Leonard Cohen) mijmert Chris Martin nog wat over birds & bees, doen de elektronica en Bucklands gitaar nog één keer hun best. Mylo Xyloto heeft nog duidelijk zwakke momenten om voor briljant of juweel door te  gaan. Per luisterbeurt merk ik dat het album me meer of minder ‘doet’. De komende 3 jaar zullen aantonen of Coldplay’s vijfde symfonie echt memorabel wordt.