Gungor – Ghosts Upon The Earth

Gungor, in eigen woorden een liturgical post-rock band, was één van de smaakmakende ontdekkingen tijdens Xnoizz Flevo Festival 2011. Singer/songwriter Michael Gungor groeide op in Wisconsin, was zangleider in de gemeente van zijn vader, studeerde jazz aan de Western Michigan & North Texas universiteiten en belandde in Michigan om zich aan te sluiten bij de op tieners gerichte bediening Acquire the Fire. Daar ontwikkelde hij zijn “liturgical post-rock” Michael Gungor Band en bracht Bigger Than My Imagination (2003), Battle Cry: Worship from the Frontlines (2005), Ancient Skies (2006) en All I Need Is Here (2007) uit. Met zijn vrouw Lisa verhuisde Michael naar Denver en stichtte er de geloofsgemeenschapcalled Bloom. De bandnaam werd ingekort tot Gungor met Beautiful Things (2010) als resultaat. Voor hun 3e album Ghosts Upon The Earth is de thematiek van de schoonheid van het leven temidden van duisternis en pijn gekozen. Geen uitgesponnen worship songs dus als hoofdmoot. Chamber pop vind ik wel een mooie karakteristiek. De inbreng van een cello of akoestische instrumenten bij een pop/rockband kennen we van The Echoing Green, Sixpence None The Richer, Sarah MacIntosh of Michelle Tumes.

Het album opent met het akoestische Let There Be rond het scheppingsverhaal met Lisa op zang. Brother Moon brengt met piano, fluit en drums een zich intensiverend ritme op gang rond “You are everything good, You are everything beautiful” als lofzang op Gods zichtbaarheid in de schepping. Crags & Clay bezingt het moment dat God zijn levensadem inblaast in de uit aards stof en klei geformeerde mens en hem ‘tot een levend wezen’ maakt. Na deze mid-tempo meezinger is The Fall een gebed om Gods aangezicht te mogen zien. De akoestische piano, het strijkwerk, en Lisa’s beurtzang met Michael maken het een juweeltje. Terecht eerste single When Death Dies, waarin Michael op de achtergrond zingt en de percussie en akoestisch gitaar meer op de voorgrond ingemixt zijn, totdat een best wel poppy song uitkomt, compleet met arpeggio’s uit een doos en heftiger drumspel. Hoewel Note for a Child meer op de electronica en perfecte geluidsmix uit was, is Gungor voor NfaC-liefhebbers wel een aanrader.

Church Bells is een gebed voor de Kerk. Akoestisch gitaar en klokkenspel vormen de instrumentale basis. De gelaagde vocalen maken de song per luisterbeurt interessanter. Wake Up Sleeper roept op apathie en hypocrisie op te geven. Opnieuw een indrukwekkende baslijn, strijkwerk en moddervette synths op het eind. Ezekiel is breekbaar. God die de mensen redt en toch verworpen wordt. Vous Etes Mon Coure (ja, echt, de spelfout van het als Coeur bedoelde is van Gungor zelf!) start anders dan de titel suggereert in het Engels. Banjo en klokkenspel doen heer weer de truc. Opgewekt is This Is Not The End. (Gungor hierover: “circus-like lick repeating over the top of it.  Life is crazy.  But it is wonderful.”). Close harmony opent You Are The Beauty, maar loopt over in up-tempo country/folk met banjo, gitaar en akoestische bas. Every Breath sluit ingetogen af, maar heeft met een jongenskoor nog wel een verrassing in petto. Ghosts Upon The Earth is bedoeld om meermalen te beluisteren in je luie stoel, glas wijn erbij. Een bijzondere ontwikkeling in worship. Michael Gungor heeft de teksten en achtergrondinformatie bij het album op zijn blog gepost. Een heus e-book is additioneel verkrijgbaar.