Highlights zaterdag Xnoizz Flevo Festival 2011

Loops Upside My Head
Loops Upside My Head, met een knipoog naar Oops Upside Your Head van Snap, is dansbaar, live, audo, video en poëzie. Het is een samenwerking tussen DJ Timo Rozendal en Skinfiltr8r (Rik Zutphen). Helaas ging hun experiment met grote vertraging van start. Na een kwartier uitloop door opbouwen en vervolgens een kwartier lang als cabaret bedoelde onvoldoende samenhangende of boeiende hersenspinsels van Johan Rood als ‘wake up call’ was een deel van het voor de Loops gekomen publiek al weer geïrriteerd weggelopen. Grappig was het samplen met beelden, in de tent verzamelde woorden en niet-alledaagse instrumenten als boeken, ballen, papier, etc.

Geneve
Genève is een project van Gerrit van der Scheer (ex-Bonne Aparte en Adept), zijn broer Arend-Jan (LPG) en Ilse Hamelink. Genève ambieert om, door middel van herarrangeren, nieuw leven in te blazen in de psalmen die in 1551 te Geneve van een melodie zijn voorzien. Op Motel Mozaique wil Geneve vooral een rustpunt in de hectiek van de stad zijn, zaterdag zat de Theatertent vol aandacht te luisteren naar de fraai gezongen psalmberijmingen met semi-akoestische begeleiding.

Stonewashed
Net als veel andere (Nederlandse) bandjes, was gisteren de Tuinkamer voor Stonewashed om eens akoestisch van zich te laten horen aan het publiek dat zich laafde aan de muziek en zon tijdens lunchtijd.

Reverend Vince Anderson
The Reverend, Vince Anderson, is geboren in 1970 in Californie, Amerika. Kleine Vince was een grote fan van Stryper, een christelijke jaren 80 band. Na zijn middelbare schooljaren laat hij zijn christelijke headbanging-jaren voor wat het is geweest en gaat naar het conservatorium om daar klassieke piano te studeren. Tijdens deze studie krijgt hij naar eigen zeggen een openbaring van God. Hij is tegenwoordig de voorganger van Revelation Church in Brooklyn, New York, een gemeente die samenkomt in een bar (‘my kind of church’), 24/7 online ‘open’ is en elke maandagavond een optreden van Anderson meemaakt. De dominee deelde zijn praise songs, maar evengoed zijn blues, omdat ook hij net een scheiding achter de rug had (het goede nieuws: hij was weer beschikbaar!). Enthousiast was zowel hij als het publiek in de Notenkraker met Get Out of My Way, Sweet Child of Mine of bijvoorbeeld Just a Closer Walk with Thee.

Lilly Among Thorns
Met z’n vijven is het leuker dan alleen, moet de Duitse Lilly gedacht hebben. En dus vroeg de singer/songwriter vier muzikanten of ze om samen met haar Lilly Among Thorns wilde vormen. Zo gezegd, zo gedaan. En sindsdien speelt ze haar semi-akoestische pop/rock-liedjes met een complete band. Op het Frontline podium in het water was het goed toeven.

Schrijvers voor Gerechtigheid
Schrijvers voor Gerechtigheid is een collectief van liedschrijvers, dat afgelopen jaar de cd Zeëen van Recht uitbracht. Een album over gerechtigheid, met onderwerpen als uitbuiting, vervuiling, armoede en oorlog. Doel is om christenen te inspireren om het volgen van Jezus handen en voeten te geven. De band rond initiatiefnemer Michiel van Heusden speelde gisteren een deel van de liedjes in de Tabernakel, verzorgde een speciale Schrijvers voor Gerechtigheid kerkdienst en een workshop rond de liedjes, bedoeld om ze tussen je oren en in de kerkmuren te krijgen. Zelf vond ik het opvallend, dat het geluid zó hard stond bij aanvang, dat juist bij liedjes rond gerechtigheid ik m’n oren moest toestoppen.

The Convocation featuring Gospel Flavor en Philippa Hannah
Omdat de Reverend ook eerder in de Notenkraker was geprogrammeerd had ik ‘s middags tijd over en liet me aangenaam verrassen door het gospelkoor en ensemble op het hoofdpodium. The Convocation met Gospel Flavor bracht gospels, Opwekkingsliederen en Philippa Hannah voor een vertolking van één van haar liedjes. Het grasveld stond vol en terecht voor deze swingende groep talenten.

Matthijn Buwalda, LZ7, Sea & Air en Trinity
Matthijn Buwalda speelde een akoestische set in de Tuinkamer voor opvallend veel publiek, LZ7 had hetzelfde geluk ‘s middags op het strand vanaf de Frontline. Grootste verrassing vond ik zelf in de namiddag het Duitse duo Sea & Air, het Duits-Grieks echtbaar Daniel en Eleni Benjamin, dat in de Notenkraker innemende liedjes (volgens Myspace gestyleerd als: Gothic / Klassiek, opera, en zang / Pop) zong. Een cover van Adam Again maakte het helemaal goed. Muziek om verder te gaan ontdekken.
Het Nederlandse Trinity was evenals LZ7 aan kop voor wat betreft publiek trekken op het strand. De dansbare latin deed het weer erg goed!

Nikki Kerkhof
Nikki Kerkhof won in 2008 het 4e seizoen van Idols. Sinds haar kinderjaren zingt en danst ze. In april 2009 sleepte Nikki de award voor beste nieuwkomer binnen bij de 3FM Awards. In mei 2010 zag ik haar live in concert in Hedon, Zwolle om haar Let It Go album te promoten. Bewust had ze sinds haar doorbraak geen optreden op een christelijk concert of festival gedaan, nu mocht ze de zaterdagavond openen op het mainstage. Blijft lastig met een nog lauw publiek, maar de greep uit het repertoire ging vooraan bij het wat jongere publiek erin als de bekende koek. Voor sommigen misschien nog wel het meest verrassend was een prima cover van Michael Jackson‘s Beat It (Nikki gaf toe in haar jeugd als fan slechts één concert bezocht te hebben, nl. eentje van de King of Pop).
<set_tag=”xnff2011za”>

Run Kid Run

Run Kid Run is een christelijke pop/rockband uit Carmi, Illinois en Morganfield, Kentucky. De band werd in 2006 opgericht, gevolgd door het debuutalbum This Is Who We Are bij Tooth & Nail Records. In 2008 kwam het tweede album, ‘Love At The Core, uit. Gewone jongens die een lekkere rock set neerzetten, van Back to the Basics (met Mark Townsend en Matt Thiessen (Relient K) geschreven, My Sweet Escape tot Sing to Me.

Abandon
Abandon is een christelijke pop/rock band uit San Antonio, Texas. Ze worden wel vergeleken met o.a. The Killers en Sanctus Real en hebben een zeldzame mix van spirituele ondertoon en artistieke relevantie. Zonder bassist of toetsenist, dus een fors beroep op de backing track deden de twee gitaristen en drummer het opvallend goed en pakten het publiek vakkundig in.

The Spirit That Guides Us
The Spirit That Guides Us (afgekort ook wel: TSTGU) is een internationaal emocore-collectief met Nederland als basis, ontstaan in 2000. Met regelmatig wisselende bandleden brengt de groep een mix van hardcore en indierock. De zo ongeveer niet van LZ7 gecharmeerde mensen stonden in de rij voor de Notenkraker in een sfeer, alsof een donkere achtbaanattractie genaderd werd. Checks of de oordoppen mee waren, twijfel of beide partners wel meewilden, dat soort taferelen. Oordoppen waren meer dan nodig, ook achterin, om de anders dan gisteren in de context van Brown Feather Sparrow & Friends vertolkte kerstshow in hardcore mode spelende en zingende heren als TSTGU te kunnen volgen. De band komt op voor sociaal zwakkeren, slachtoffers van mensenhandel en armoede en gebruikten hun set om International Justice Mission NL te promoten. Oproepen om niet het goede gevoel of waardering voor een puike rockband, maar handen en voeten geven aan geloof, waren er dan ook terecht. De Depeche Mode hit Enjoy the Silence werd als toegift volledig vernaggeld en juist stil was het het afgelopen uur niet geweest.

LZ7
De Britse hippe heren en dame van LZ7 bouwden intussen op het hoofdpodium een enorm feest. Ten opzichte van eerdere optredens op het Frontline podium of in de voorganger van de Notenkraker in andere jaren, was video als element toegevoegd aan de verder bekende set rond liedjes als This Little Light of Mine, Oh Happy Day en I Gotta Feeling. Dansen en springen voor en met duizenden.

RED
De knallende afsluiter en voor veel mensen één van de belangrijkste bands uit de line-up was RED, een Amerikaanse hardrockband met continu intens geluid. RED vereiste weer oordoppen, maar gaf daarvoor heel veel goede muziek, vuur en vuurwerk, een drumsolo en een terechte toegift. Dat in de gemeente Voorst verderop ook een vuurwerk afgestoken werd, zal niet heel veel mensen zijn opgevallen, dat van RED was feller. IJzersterke afsluiter van een gaaf festivalweekend.