De schimmige scheidslijn tussen werk en privé

Toen je nog maar net internet op je werkplek had, werd onderzoek gedaan naar privé dingen doen in de tijd van de werkgever. Hoeveel productiviteitsverlies leed de werkgever wel niet met al die nu.nl, dilbert, hyves en dergelijke wel niet! Uitgangspunt in zo’n onderzoek is het tijd inleveren door de werknemer voor een afgesproken beloning door de werkgever. Over de nog maar beperkte motiverende kracht van zo’n wortel & stok constructie heeft Daniel Pink in diens Drive al eens ontnuchterend geschreven. Nu internet op de werkplek gemeengoed is, virtuele werkplekken zijn ingericht en je door flexwerken, het nieuwe werken of thuiswerken nadrukkelijk wordt gestimuleerd niet alleen 5 dagen per week op kantoor je werk te komen doen, was het natuurlijk wachten op onderzoeken naar de keerzijde van de medaille.

80% van de Nederlanders checkt ook buiten werktijd e-mail, zo blijkt uit onderzoek van Unique onder 4.000 respondenten. “De privétijd wordt trouwens zelden gecompenseerd door de baas maar volgens het onderzoek vinden werknemers het geen probleem om buiten werktijd de zakelijke mail en social media bij te houden.” Is dat een dief van je eigen portemonnee zijn? Compensatie voor de onder werktijd uitgevoerde privéwerkzaamheden?

Amerikaans onderzoek wees recent uit, dat 20% van de mannen meer dan 50u per week werkt. 20% geeft toe minstens 3 dagen per week het werk mee naar huis te nemen. Eén van de weinig verrassende consequenties: 16% van de vaders spendeert maar tot één uur per dag aan zijn kinderen. 34% van de vaders geeft toe vanwege zijn werk 2 of meer belangrijke evenementen in het leven van zijn kind gemist te hebben.

Heb ik wat gemist?

Je kunt maar op één plek tegelijk zijn. Dat ik vaak op minimaal 75 minuten reistijd van huis voltijds werk en mijn vrouw juist dichtbij huis part-time geeft een bepaalde verdeling in zorgtaken en tijd die aan de kinderen gespendeerd kan worden. Dus maak je niet alles mee. In diverse maanden in het jaar zijn er zoveel belangstellenden voor de avonduren in mijn agenda, dat het echt wel knaagt, maar afzwemmen,  gymnastiekwedstrijden, playbackshows, vossenjachten, avondvierdaagsen, enzovoorts woon ik trouw bij.

Werk en privé loopt door elkaar heen, maar vraagt wel keuzes

Natuurlijk check ik zelf ook overdag m’n Gmail, en niet alleen sinds een smartphone binnen handbereik is. En natuurlijk moet ik ook overdag wel eens een helpdesk bellen en zaken regelen. En evengoed moet ik ‘s avonds thuis m’n zakelijke mail checken, agenda, taken en contactpersonen synchroniseren. Naast de 40u bij de klant vraagt mijn werkgever veel inzet in de avonduren. Deels is dat leuk en motiverend, helpt het bij onderhouden van sociale netwerken, samenwerken, kennisdelen en vergaren. Deels is het helemaal niet leuk, omdat er vrijwel géén financiële tegemoetkoming tegenover staat en het direct ten koste gaat van kostbare tijd die ook aan gezin en hobby’s besteed kan worden. Waar ‘internen’ onder werktijd cursussen volgen, moet je dat als externe juist buiten werktijd doen, omdat er met de facturabele uren geld verdiend wordt en trainingen dan niet facturabel zijn en ‘dus’ kosten. De meest hilarische compensatie ‘maatregel’ vond ik enkele jaren geleden het aanbod samen met je partner in de avonduren in Utrecht de training ‘work life balance’ te komen doen.

Natuurlijk kun je net als Daniel Pink benadrukken wat er echt toe doet: zingeving, autonomie en meesterschap. Prachtig, echter zonder gezonde financiële basis onvoldoende om een huishouden mee te onderhouden. En wat heb je aan vrouw en kinderen als zij zich afvragen wie die man is die op zondag het vlees snijdt? En nee, SIRE campagne, is dan niet het goede antwoord.