The Human League – Credo

      No Comments on The Human League – Credo

Bij The Human League denk je direct aan de superhit Don’t You Want Me. Ook Being Boiled, (Keep Feeling) Fascination, Human en Love Action (I Believe In Love) mogen er zijn. Vreemd genoeg stammen veel van die hits uit de 2e fase van de band, nadat medeoprichters Martyn Ware en Ian Craig Marsh de band verruild hadden voor Heaven 17. En waar je misschien bij The Human League aan ‘typische mannen synthesizerpop’ denkt, was juist dat het punt, dat de zangeressen Joanne Catherall en Susan Ann Sulley aantraden. Met frontman Philip Oakey bepalen Catherall en Sulley sinds 1980 het geluid en gezicht van The Human League. Het kersverse Credo grijpt echter voor de klankkleur terug naar de vroege periode, van vóór de grote hits. Dat is gewaagd voor een trio dat ook op veilig had kunnen spelen (denk aan de laatste albums van Pet Shop Boys en Depeche Mode).  Op 22 november 2010 kwam de 1e single Night People uit, 1 maart 2011 gevolgd door Never Let Me Go. In Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland werd Egomaniac als 2e single gelanceerd. Producers Dean Honer (I Monster) en Jarrod Gosling hebben zowel de oudere jongeren als de jeugd van tegenwoordig in gedachten gehad. Autotune vanaf de opener Never Let Me Go, retro beats & blips en tegenzang van Oakley in Sky en Into The Night. Egomaniac pakt de arpeggio’s van vroeger, Single Minded en Get Together de rechttoe-rechtaan drumcomputer. Electric Shock (“It feels so right…”) kenmerkt de lichtvoetige electropop. Privilege klinkt wat serieuzer, Breaking The Chains dansbaarder. Zou een leuke kandidaat voor een remix contest zijn. Afsluiter When The Stars Start To Shine pakt alle elementen nog eens samen in een up-tempo track. Er zijn dagen dat ik Credo vaak achter elkaar kan horen, maar ook momenten dat ik de minimalistische uitvoeringen en haast eentonige arrangementen niet kan uitstaan. Ik zou zeker gaan proefluisteren vóór een blinde aanschaf.