FM Static – My Brain Says Stop, But My Heart Says Go!

FM Static bracht met My Brain Says Stop, But My Heart Says Go! een vierde studioalbum op. De titeltrack start met gemakkelijk in het oor liggende pop/ (punk)rock met staccato zang en raps in meeklap en -zangformaat. “I’m here to let ‘ya know/You can’t trust what you think you know/Don’t follow that yellow brick road/When your brain says stop/But your heart says go.” De spin-off van Thousand Foot Krunch’s Trevor McNevan en Steve Augustine heeft veel van de sound van Ian Eskalin en Hawk Nelson. Met songtitels als F.M.S.T.A.T.I.C. en (Hey) I Want It leg je de laat ook niet hoog als band. Op festivals en als muzak tijdens het huiswerk doet het format het prima, maar o wat is dit sugar-candy American! Omdat het géén echte punk, géén echte rock en zeker géén pop is, zullen de meer genrespecifieke aanhangers er niet warm voor lopen. Met teksten, waarin evengoed je vriendinnetje als God gelezen kan worden, zoals “I’ve seen you many place/And I still feel the same/Your love’s electric/I can feel it when you touch me.” in de undo-me variant Lost in You. U Don’t Know Me Like That is leuk voor de jive/rockabily danspasjes opfrisbeurt, terwijl Cinnamon & Lipstick een bluesrocker neerzet in de stijl van Thousand Foot Krutch‘s eigen hit Look Away. Black Tattoo gooit het op de emo pop/rock tour. Hier net te lief, live zal dit geheid veel steviger worden uitgevoerd. Ik moest behoorlijk denken aan op tieners gerichte collega acts als Remedy Drive, maar ook de seculiere boy bands, als het volgende nummer Last Train Home weer een pianopopliedje is. Twee rockballads, Breaking Me Again en Inside Out maken het afwisselende rijtje compleet. Als ik dan bij Amerikaanse recensies lees, dat dit het ‘beste christelijke pop/rock’ album van 2011 is, twijfel ik toch behoorlijk aan de kwaliteiten van recensent en band. Ik hoop dat er dit jaar nog veel mooiere pop/rockalbums uitkomen.