Emery – We Do What We Want

Emery‘s nieuwe album We Do What We Want doet bij de eerste twee post-hardcore nummers The Chevall Glass en Scissors aan de muzikaal verpakte woede van het Noorse Blood Command denken. De derde song The Anchors is al een tand beschaafdere rock, en zo daalt de band af.

In The Curse of Perfect Days is  het geschreeuw al naar de achtergrond gemixt en vallen de tempowisselingen meer op. Je zult maar blij zijn met je vrouw en met haar ontzettend oud willen worden 😉 Zowaar een positieve variant op de vele verhalen over verbroken liefdesrelaties, waarop Emery al jaren menig liedje baseert. Toby Morrell (zang, schreeuw, bas, gitaar),Matt Carter (gitaar, zang), Josh Head (toetsen, schreeuw) en Dave Powell (drums, percussie) zitten zo dichter Anberlin aan, zowel thematisch als muzikaal. Na 10 jaar een een bijzondere bezetting gehad te hebben met 2 zangers, heeft Devin Shelton de band verlaten en leidt Toby Morrell de band. Het resultaat klinkt minder gepolijst en gelaagd. In You Wanted It zijn de wisselingen in zangpartijen en intens gitaarwerk kenmerkend. Met een songtitel als I’m Not Here for Rage I’m Here for Revenge weet je zo ongeveer welke riffs en zang je mag verwachten. Uit de toon valt Daddy’s Little Peach met jazzy invloeden, een piano en percussie. Die zal in deze vorm geen rockfestivalpodium halen.


Recht-toe-recht-aan rock in Addicted to Bad Decisions. I Never Got to See the West Coast is een akoestische track, wel heel rustgevend na de scream core in de tracks ervoor. Zingen kunnen de mannen best wel. Ook de afsluiter Fix Me start akoestisch, start mid-tempo rockend door met de vraag aan Jezus Christus als Heiland Zijn werk te doen. Al met al verrassend afwisselend, waarbij de slotnummers je aardig op het verkeerde been kunnen zetten, zeker als bijvoorbeeld Fix Me via christelijke radiostations en The Chevall Glass via reguliere rockstations.