Concertverslag Eins, Zwei Orchestra in Blokhuispoort Leeuwarden

Bijna 3 weken na de releaseparty van 100 Colours in poppodium Ekko in Utrecht, waar ik helaas niet bij kon zijn, lukte het toch een concert enigszins in de buurt te bezoeken. Eins, Zwei Orchestra stond Goede Vrijdagavond in Podium Asteriks in Leeuwarden, dat de meeste concerten van opkomend poptalent programmeert in de Blokhuispoort. Dit tot 2007 als Huis van bewaring in gebruik zijnde pand heeft een rijke historie en alleen daarom (overdag) al een bezoek waard. Gisteravond bij zwoele temperaturen tijdens de laatste soundchecks buiten op het terras op het binnenplein mensen kijken, was ook geen straf.

Fenn

Fenneke Schouten, die als Singer/songwriter zichzelf Fenn laat noemen, was het eerste voorpogramma-onderdeel. Warm gezongen popliedjes als Killer Man, It’s Over Now, Out of My Head en Away. Fenn, compleet met band en achtergrondzangeressen, had diverse vrienden en familieleden in de concertzaal, maar wist ook de rest van het publiek te overtuigen. In haar 7-koppige band spelen leden van Noir en Jean Parlette. Fenn bracht begin dit jaar haar 7-track EP debuut uit op BandCamp.

Francis International Airport

De 2e support act was de Oostenrijkse band Francis International Airport, vernoemd naar een vliegveld uit de succesvolle Grand Theft Auto serie, momenteel op tournee door Europa om hun 2e album In The Woods te promoten. Catchy indie pop met doordacht gitaarwerk en effectenkastje. Van de songteksten was niet veel te verstaan (ja, echt in het Engels, hoewel Duits van mij ook had gemogen), het mocht de pret niet drukken. Kijk anders online eens naar clips van Monsters en Amnesiacs.

Eins, Zwei Orchestra

Op het terras was de band verrast met de vermelding op de voorpagina van de Leeuwarder Courant. Frisse pop in Leeuwarden. Uit de slippers, aan de hippe schoenen. Weg dat t-shirt, aan het hemd, jasje (Stefan) of felrode pakje (Lydia). We kregen de veelkleurige set van 100 Colours tot en met Spiral, minus Jugendstil, maar met uitstapjes naar de Smashing Pumpkins (1979) en Cocaine. Alles en iedereen paste op het krappe podium, en ondanks de live gecreëerde noise meer dan voldoende pop om EZO in de armen te sluiten….of gewoon een stevige hand te geven. En zo was het weer snel na 23u. Op één of andere manier bleef het papapauit Spiral tot Balkbrug in m’n hoofd.